آمار
| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شمارهها | 1,510 |
| تعداد مقالات | 18,422 |
| تعداد مشاهده مقاله | 59,898,010 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 21,044,182 |
ارزیابی راهبردهای بازآفرینی بافت فرسوده با رویکرد توسعه پایدار شهری (محدوده صاحبالامر- بازار شتربان تبریز) | ||
| فضای شهری و حیات اجتماعی | ||
| مقاله 5، دوره 4، شماره 14، آبان 1404، صفحه 123-92 اصل مقاله (1.36 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی و پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/jprd.2025.65459.1171 | ||
| نویسندگان | ||
| حسن محمودزاده* 1؛ فیروز جعفری2؛ غزال حقی3 | ||
| 1استاد گروه برنامه ریزی و منطقه ای دانشگاه تبریز،تبریز،ایران | ||
| 2دانشیار گروه برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشکده برنامه ریزی و علوم محیطی دانشگاه تبریز،تبریز،ایران | ||
| 3کارشناس ارشد مدیریت شهری گروه برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشکده برنامه ریزی و علوم محیطی دانشگاه تبریز،تبریز،ایران | ||
| چکیده | ||
| منطقه صاحبالامر تبریز، به عنوان بخشی از بافت تاریخی شهر، با چالشهای متعددی از جمله ناکارآمدی بافت شهری، دسترسیهای نامناسب، ریزدانگی قطعات مسکونی، همجواری کاربریهای ناسازگار (به ویژه میدان ترهبار) و آسیبهای ناشی از آن مواجه است. این مسائل منجر به کاهش کیفیت زندگی ساکنین، رکود اقتصادی و افت جایگاه اجتماعی منطقه شده و ضرورت بازآفرینی آن را اجتنابناپذیر ساخته است. پژوهش حاضر با هدف ارائه طرحها و سیاستهای بازآفرینی بافت غربی بازار شتربان با رویکرد توسعه پایدار انجام شده است. این پژوهش از روش ترکیبی (کیفی-کمی) بهره برده است. در بخش کیفی، دادهها از طریق مطالعات کتابخانهای و بررسیهای میدانی گردآوری شده و با استفاده از تحلیل سوات، راهبردهای کلی بازآفرینی شناسایی شدهاند. یافتههای سوات نشان داد که راهبرد محافظهکارانه مناسبترین استراتژی برای محدوده مورد مطالعه است. در بخش کمی، برای اولویتبندی دقیقتر راهبردها، از مدل تحلیل شبکهای استفاده شده است. در این مدل، معیارها و زیرمعیارهای مؤثر در بازآفرینی پایدار منطقه شناسایی و روابط بین آنها تحلیل شده است .نتایج تحلیل مدل شبکه ای نشان داد که سه راهبرد اصلی در بازآفرینی این محدوده ویژهای دارند که شامل؛ بافت تاریخی و فرهنگی شهری به عنوان اولویت نخست، ارتقای کیفیت تجربه گردشگری و ایجاد حس خاطرهانگیزی به عنوان اولویت دوم و ساماندهی فضاهای شهری و بهبود زیبای است. این راهبردها با تمرکز بر حفظ و احیای میراث فرهنگی، بهبود تجربه بازدیدکنندگان و ارتقای کیفیت محیطی، به جذب گردشگران، بهبود کیفیت زندگی ساکنین، رونق اقتصادی و در نهایت، تحقق توسعه پایدار در محدوده صاحبالامر و بازار شتربان غربی کمک میکنند. | ||
تازه های تحقیق | ||
پژوهش حاضر با تحلیل چالشها و ظرفیتهای محدوده صاحبالامر و بازار شتربان تبریز، راهبردهایی برای بازآفرینی پایدار تدوین کرد که هویت تاریخی، گردشگری و زیستپذیری را ارتقا میدهد. این راهبردها با احیای بناهای آققویونلوها، ساماندهی میدان ترهبار، و تقویت مشارکت محلی، کیفیت زندگی و تعاملات اقتصادی را بهبود میبخشند، که با سند ملی راهبردی احیاء (1393) همخوان است. بااینحال، پیامدهای اجتماعی بلندمدت نیازمند پژوهشهای آتی است. پیشنهاد میشود مرمت محدوده صاحبالامر با مصالح سنتی تحت نظارت سازمان میراث فرهنگی، طراحی گذرهای پیادهمحور با تابلوهای روایی در بازار شتربان و کاشت گیاهان بومی در میدان ترهبار تحت مدیریت شهرداری تبریز اجرا شود. پایش از طریق نظرسنجیهای محلی و ارزیابیهای بصری، پایداری طرحها را تضمین میکند. در پاسخ به سوالات پژوهش ، نتایج نشان داد ؛ مجموعهای از هماهنگی در حوزههای کالبدی، فرهنگی، اجتماعی و زیستمحیطی امکان بازآفرینی پایداری را فراهم میکند. مرمت علمی بناهای تاریخی مانند مسجد صاحبالامر و کاروانسرای کشمشچیلر با مصالح سنتی، بازطراحیهای ناسازگار، ایجاد مسیرهای پیادهمحور با تابلوهای روایی، ساماندهی میدان ترهبار و توسعه فضاهای سبز با گیاهان بومی، از جمله این راهبردها هستند. همچنین، مشارکت مردمی از طریق آموزش، مشوقهای مالی و کمپینهای آگاهیبخش، به ارتقای تابآوری اجتماعی و پایداری بلندمدت منطقه کمک میکند. همچنین بازآفرینی با پیوند میان حفظ میراث فرهنگی، بهبود کیفیت زندگی و رونق اقتصادی، زمینه را برای توسعه تحقیقات ارائه شده میسازد. تبدیل کاروانسرای کشمشچیلر به موزه یا اقامتگاه، برگزاری رویدادهای فرهنگی، توسعه سیستم حملونقل پایدار، و ایجاد جاذبههای مهمی مانند نقاط عکاسی و تابلوهای دیجیتال، تجربههای منحصربه فرد برای بازدیدکنندگان رقم زده و باعث افزایش ماندگاری گردشگران، رشد کسب درآمد، و ایجاد فرصتهای شغلی جدید میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| راهبردهای باز آفرینی شهری؛ توسعه و مدیریت پایدار شهری؛ طراحی مسیرهای گردشگری؛ فرآیند تحلیل شبکهای؛ صاحب الامر -بازار شتربان تبریز | ||
| اصل مقاله | ||
|
محدوده صاحبالامر و بازار شتربان تبریز، بهعنوان بخشی از بافت تاریخی شهر، با چالشهایی نظیر فرسودگی کالبدی بناهای ارزشمند، زیرساختهای ناکارآمد، دسترسی محدود، کاربریهای ناسازگار و ناهنجاریهای بصری مواجه است که کیفیت زندگی ساکنان، اقتصاد محلی و جایگاه فرهنگی منطقه را تضعیف کرده است. هدف:این پژوهش با هدف تدوین راهبردهای بازآفرینی پایدار شهری برای احیای این محدوده و ارتقای زیستپذیری آن انجام شد. روش پژوهش:روش تحقیق این پژوهش ترکیبی (کیفی-کمی) میباشد؛ که در بخش کیفی، تحلیل سوات با بهرهگیری از مطالعات کتابخانهای، مشاهدات میدانی و مصاحبه با 12 ذینفع محلی (شامل ۴ نفر از ساکنان محلی، ۴ نفر از کارشناسان شهرسازی و ۴ نفر از مدیران شهری)، راهبرد محافظهکارانه (بهبود وضع موجود با تأکید بر نقاط قوت و کاهش ضعفها) را مناسبترین گزینه شناسایی کرد. در بخش کمی، با مدل تحلیل شبکهای (ANP) با ارزیابی وابستگیهای متقابل معیارها، سه راهبرد کلیدی از جمله؛ تقویت هویت تاریخی و فرهنگی (وزن نرمال 0.190)، ارتقای کیفیت تجربه گردشگری (0.046) و ساماندهی فضاهای شهری (0.064) را اولویتبندی شد. نتایج و نتیجهگیری: نتایج پژوهش نشان میدهد؛ این راهبردها با احیای بناهای تاریخی دوره آققویونلوها، ساماندهی میدان ترهبار و ایجاد مسیرهای پیادهمحور(طراحی مسیر های گردشگری)، دسترسی به بازار را بهطور چشمگیر بهبود میدهد و باعث افزایش قابل توجه جذب گردشگر میشود.در نهایت، زمینه را برای بازآفرینی بافت فرسوده بر پایه اصول توسعه پایدار شهری ایجاد میکند. نوآوری پژوهش، در تلفیق مدل تحلیل شبکهای با تحلیل زمینهگرا ، برای پر کردن شکاف عدم توجه به هویت تاریخی معماری دوره آققویونلوها در بازآفرینی شهری و ارائه راهبرد های باز آفرینی (به خصوص توجه به راهکارهای بومی) میباشد. این راهبردها با سند ملی راهبردی احیاء (مصوب 1393) همخوانی داشته و از طریق تشکیل شوراهای محلی با مشارکت کسبه و با کاشت گیاهان بومی کمآب در ورودیهای بازار، ضمن بهبود منظر شهری و کاهش مصرف منابع به تابآوری اقلیمی منطقه نیز کمک میکنند. همچنین؛ مرمت بناهای تاریخی با استفاده از مصالح سنتی مانند ملات آهکی، نهتنها باعث حفظ هویت معماری بافت تاریخی میشود، بلکه پیوندی معنادار میان گذشته و آینده شهری را نیز حفظ میکند. در مجموع همه موارد هویت فرهنگی محدوده را تقویت کرده و چارچوبی عملیاتی برای بازآفرینی، توسعه و مدیریت پایدار شهری تبریز و سایر بافتهای تاریخی ایران ارائه میدهند. | ||
| مراجع | ||
|
امینی؛ میلاد، صارمی، محمدرضا ، قالیباف، محمدباقر(1397). جایگاه حکمروایی شهری در فرآیند بازآفرینی بافت فرسوده شهری، مطالعه موردی: منطقه 12 شهر تهران، فصلنامه تحقیقات جغرافیایی، سال سی و سوم، (3 )، صص 202-217.
الحاقیه سند ملی راهبردی احیاء. (1395). مصوب هیئت وزیران.
ایزدی، محمدسعید (1398). بازآفرینی حفاظتمدار یا بازآفرینی از طریق حفاظت، نشریه علمیپژوهشی صفه، دوره 21، شماره 50، صص 38-98.
بحرینی، سید حسین، ایزدی، محمدسعید ، مهرانوش، مفیدی( 1393). رویکردها و سیاستهای نوسازی شهری (از بازسازی تا بازآفرینی شهری پایدار ، فصلنامه مطالعات شهری، سال سوم،( 10) ، صص 33-50.
پوراحمد، احمد، کشاورز، مهناز،علیاکبری، هادوی ،اسماعیل، هادوی ، فرامرز (1396). بازآفرینی پایدار بافتهای ناکارآمد شهری، مورد مطالعه: منطقه 10 تهران، فصلنامه آمایش محیط، دوره دهم، (19) ، صص 130-150.
پیر بابایی، محمد تقی، لیوارجانی، پروین دخت ، نعلبندی، مهدی (1395). بازآفرینی شهری محله راستهکوچه تبریز. پایاننامه کارشناسی ارشد، دانشگاه هنر اسلامی تبریز.
تقوایی، مسعود، صفر آبادی، اعظم (1391). توسعه گردشگری فرهنگی با تاکید بر جاذبه های تاریخی( مطالعه موردی جاذبه های تاریخی اصفهان)، فصلنامه برنامه ریزی رفاه و توسعه اجتماعی، 4، 77-55.
جعفری، فیروز، روستایی، شهریور، کریمی، احمد (1403). تحلیلی بر بنیانهای نظری بازآفرینی شهری و ارائه الگوی بهینه. فضای شهری و حیات اجتماعی، 3(10)، 97-118.
جلالیان ،مسعود، ملک زاده، محمد شریف ، میرایی،وحیدرضا (1399). تدوین مدل توسعه گردشگری حلال با رویکرد توسعه پایدار، جغرافیا و برنامه ریزی منطقه ای، 187-201.
حیدری چیانه، رحیم، روستایی ،شهریور ، فیضی زنگیر،سلمان (1400). بررسی تاثیر جاذبه های ناملموس بر توسعه گردشگری شهر های اسلامی (نمونه موردی کلانشهر تبریز) . فصلنامه جغرافیا و برنامه ریزی منطقه ای، 11 (3)، 417-485.
حناچی، پیروز ، سمیه فدایینژاد (1393). تدوین چارچوب مفهومی حفاظت و بازآفرینی یکپارچه در بافتهای فرهنگی-تاریخی، نشریه هنرهای زیبا، شماره 20، صص 30-48.
حناچی، پیروز، نژاد ابراهیمی، احد (1384). بازخوانی میدان صاحب آباداز روی تصاویرشاردن. نشریه هنرهای زیبا, 25(25).
خداداد، مهدی (1401). سنجش کیفیت زندگی در بافت فرسوده شهر گرگان. نشریه فضای شهر و حیات اجتماعی، 1(1)، 43-53.
رابرتز، ماریون (1390). طراحی شهری و تجدید حیات شهری( ترجمه بهرام معلمی)، فصلنامه هفتشهر، (1) ، صص 80-98.
رئیس قنواتی، کامران ،شمس الدینی، علی ،حیدری، علی اکبر . (1402). تدوین سناریوهای توسعهپایدار شهری بر پایه برنامهریزی سناریومبنا (مطالعه موردی: شهر بندری ماهشهر). مطالعات جغرافیایی نواحی ساحلی, 4(1), 75-90.
سجادزاده، حسن ،زلفی گلی، سجاد(1394). طراحی شهری در بازآفرینی محلات سنتی با رویکرد محرک توسعه، فصل نامه امایش محیط، 17، 31-147.
سند ملی راهبردی احیاء، بهسازی، نوسازی و توانمندسازی بافتهای فرسوده و ناکارآمد شهری. (1393). مصوب هیئت وزیران.
طاهونی، مهدیه، طاهونی، الهام (1401). بررسی نقش سرمایه اجتماعی در بازآفرینی پایدار شهری (مطالعه موردی: محلات شمالی بافت تاریخی-فرهنگی شهر تبریز). نشریه فضای شهری و حیاط اجتماعی، سال 1، (3) ، فصل زمستان، صفحات 55-71.
عمران و بهسازی شهری ایران (1394). شیوهنامه تعیین محلهها و محدودههای هدف بازآفرینی شهری و راهکارهای اجرایی آن، وزارت راه و شهرسازی، تهران.
عمرانی،بهروز،اسمعیلی سنگری،حسین(1385).بافت تاریخی تبریز،تهران: انتشارات سمیرا.چاپ اول.
فرجی ملائی، امین (1389). انواع روشهای مداخله در بهسازی و نوسازی شهری، ماهنامه اطالع رسانی، آموزشی، پژوهشـی.
قانون حمایت از احیاء، بهسازی و نوسازی بافتهای فرسوده و ناکارآمد شهری. (1389). مصوب مجلس شورای اسلامی.
قلی پورشایان، روشنک ، تهرانی، فرهاد (1392). بررسی معیارهای رویکرد پایدار در توسعه شهری بافت تاریخی بازار تبریز(مجموعه صاحب الامر و پل بازارها)،اولین همایش بین المللی و چهارمین همایش ملی عمران شهری،سنندج.
کریم زاده، علی،شهریاری، کمال الدین ، اردشیری، مهیار (1396). تبیین سیاست های فرهنگی تاثیر گذار بر باز آفرینی فرهنگ محور، هویت شهر، 29، 106-95.
قنبری، اسماعیل ، افضلی، کوروش،مهدوی، افسون (1404). تدوین چارچوب مفهومی بازآفرینی شهری در فرآیند حکمروایی شهری، مطالعه موردی بافت قدیم شهر قشم. فصلنامه جغرافیا (برنامه ریزی منطقه ای), 15(58).
کتابچی، عماد، رسایی پور ،مریم (1397). تاب آوری شهری: ارائه مدلی مفهومی از برنامه ریزی و مدیریت شهری.
قاسمی، الهام، حاجیان، امیرمهدی؛ جینی، محمد، معینیان، بهاره، سرلکی، زهره. (1398). تاب آوری شهری: مروری بر ادبیات موضوع.
لطفی، سهند، (1390). بازآفرینی شهری فرهنگمبنا: تأملی بر بنمایههای فرهنگی و کنش بازآفرینی، نشریه هنرهای زیبا، معماری و شهرسازی، (46)، صص 21-30.
مفیدی، مهرانوش (1393). رویکردها و سیاستهای نوسازی شهری (از بازسازی تا بازآفرینی شهری پایدار) ، پایاننامه دکتری شهرسازی، پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تهران.
ناظم رضوی ، سید محمد ، سعیدی رضوانی، نوید ، رشتیان، س.م (1402). بررسی وضعیت شاخصهای حکمروایی خوب شهری و تأثیر آنها در بازآفرینی شهری (مورد مطالعه: بافت فرسوده شهر سمنان). برنامهریزی فضایی، 13(3)، 107-128.
نوریان، فرشاد ، آریانا، اندیشه (1391). تحلیل چگونگی حمایت قـانون از مشارکت عمـومی در بازآفرینی شـهری، نشـریه هنرهای زیبا، 17،17.
هاشمپور، پریسا؛ نژاد ابراهیمی، احد؛ و یزدانی، ثنا (1397). کاربست رویکرد زمینهگرایی در بازآفرینی بافتهای تاریخی (نمونه موردی: میدان صاحبالامر تبریز). معماری و شهرسازی پایدار، 6(1)، 105-126.
هال، پیتر . (1371). برنامهریزی شهری و منطقهای. ترجمه جلال تبریزی، انتشارات شرکت پردازش و برنامهریزی شهری.
یعقوبی،مهدی ، شمس، مجید (1399). بازآفرینی بافت فرسوده با رویکرد توسعه پایدار مطالعه موردی: شهر ایلام. مجله شهر پایدار, 2(1), 63-77.
Amini, M, Saremi, M.R, & Ghalibaf, M.B. (2018). The Role of Urban Governance in the Process of Urban Fabric Regeneration: Case Study of District 12 of Tehran. Geographical Research Quarterly, 33(3), 202–217. [In Persian]
Annex to the National Strategic Document for Urban Regeneration. (2016). Approved by the Council of Ministers. [In Persian]
Izadi, M.S. (2019). Conservation-Oriented Regeneration or Regeneration through Conservation. Soffeh Scientific Journal, 21(50), 38–98. [In Persian]
Bahreini, S, Izadi, M S, & Mofidi, M. (2014). Approaches and Policies of Urban Renewal (From Reconstruction to Sustainable Urban Regeneration). Urban Studies Quarterly, 3(10), 33–50. [In Persian]
Pourahmad, A, Keshavarz, M, Aliakbari Hadavi, E, & Hadavi, F. (2017). Sustainable Regeneration of Inefficient Urban Fabrics: Case Study of District 10 of Tehran. Environmental Planning Quarterly, 10(19), 130–150. [In Persian]
Pirbabaei, M T, Livarjani, P, & Naalbandi, M. (2016). Urban Regeneration of Rasht-e-Kucheh Neighborhood, Tabriz. Master’s Thesis, Tabriz Islamic Art University. [In Persian]
Taghvayi, M, & Sefar Abadi, A. (2012). Cultural Tourism Development with Emphasis on Historical Attractions (Case Study: Historical Attractions of Isfahan). Journal of Welfare and Social Development Planning, 4, 55–77. [In Persian]
Jafari, F, Roustaei, S, & Karimi, A. (2024). An Analysis of the Theoretical Foundations of Urban Regeneration and Presentation of an Optimal Model. Urban Space and Social Life, 3(10), 97–118. [In Persian]
Jalalian, M, Malekzadeh, M, & Miraei, V R. (2020). Developing a Model for Halal Tourism Development with a Sustainable Development Approach. Geography and Regional Planning, 187–201. [In Persian]
Heidari Chiane, R, Roustaei, S, & Feyzi Zangir, S. (2021). Investigating the Impact of Intangible Attractions on the Development of Islamic Cities’ Tourism (Case Study: Tabriz Metropolis). Geography and Regional Planning Journal, 11(3), 417–485. [In Persian]
Hanachi, P, & Fadaeinejad, S. (2014). Developing a Conceptual Framework for Integrated Conservation and Regeneration in Cultural-Historical Contexts. Journal of Fine Arts, 20, 30–48. [In Persian]
Hanachi, P, & Nejad Ebrahimi, A. (2005). Revisiting Saheb Abad Square Based on Chardin’s Images. Journal of Fine Arts, 25(25). [In Persian]
Khodadad, M. (2022). Measuring Quality of Life in the Deteriorated Fabric of Gorgan City. Urban Space and Social Life, 1(1), 43–53. [In Persian]
Roberts, M. (2011). Urban Design and Urban Regeneration (Trans. Bahram Moallemi). Haft Shahr Quarterly, 1, 80–98. [In Persian]
Raees Ghanavati, K, Shamseddini, A, & Heidari, A. (2023). Developing Sustainable Urban Development Scenarios Based on Scenario-Based Planning (Case Study: Mahshahr Port City). Coastal Areas Geographical Studies, 4(1), 75–90. [In Persian]
Sajadzadeh, H, & Zolfi Goli, S. (2015). Urban Design in the Regeneration of Traditional Neighborhoods with a Development-Oriented Approach. Environmental Planning Quarterly, 17, 31–147. [In Persian]
National Strategic Document for the Rehabilitation, Renovation, and Empowerment of Deteriorated and Inefficient Urban Fabrics. (2014). Approved by the Council of Ministers. [In Persian]
Tahouni, M, & Tahouni, E. (2022). The Role of Social Capital in Sustainable Urban Regeneration (Case Study: Northern Neighborhoods of the Historical-Cultural Fabric of Tabriz). Urban Space and Social Life, 1(3), 55–71. [In Persian]
Iranian Urban Development and Revitalization Company. (2015). Guidelines for Identifying Neighborhoods and Target Areas of Urban Regeneration and Its Implementation Strategies. Ministry of Roads and Urban Development, Tehran. [In Persian]
Omrani, B, & Esmaeili Sangari, H. (2006). The Historical Fabric of Tabriz. Tehran: Samira Publications. [In Persian]
Faraji Molaei, A. (2010). Types of Intervention Methods in Urban Renewal and Rehabilitation. Information, Educational, and Research Monthly Journal. [In Persian]
Law on Supporting the Rehabilitation, Renovation, and Renewal of Deteriorated and Inefficient Urban Fabrics. (2010). Approved by the Islamic Consultative Assembly. [In Persian]
Gholipour Shayyan, R, & Tehrani, F. (2013). Examining Sustainable Urban Development Criteria in the Historical Fabric of Tabriz Bazaar (Saheb Al-Amr Complex and Bazaar Bridges). 1st International and 4th National Urban Civil Engineering Conference, Sanandaj. [In Persian]
Karimzadeh, A, Shahriari, K, & Ardeshiri, M. (2017). Explaining Influential Cultural Policies on Culture-Oriented Regeneration. Urban Identity, 29, 95–106. [In Persian]
Ghanbari, E, Afzali, Ko, & Mahdavi, A. (2025). Developing a Conceptual Framework for Urban Regeneration in the Process of Urban Governance (Case Study: Old Fabric of Qeshm City). Geography (Regional Planning), 15(58). [In Persian]
Ketabchi, E, & Rasaipour, M. (2018). Urban Resilience: Presenting a Conceptual Model for Urban Planning and Management. [In Persian]
Ghasemi, E, Hajian, A, Jini, M, Moeinian, B, & Sarlaki, Z. (2019). Urban Resilience: A Review of the Literature. [In Persian]
Lotfi, S. (2011). Culture-Based Urban Regeneration: Reflections on Cultural Foundations and Regenerative Actions. Journal of Fine Arts – Architecture and Urbanism, 46, 21–30. [In Persian]
Mofidi, M. (2014). Approaches and Policies of Urban Renewal (From Reconstruction to Sustainable Urban Regeneration). Ph.D. Dissertation, College of Fine Arts, University of Tehran. [In Persian]
Nazem Razavi, S M, Saeedi Rezvani, N, & Rashtian, S.M. (2023). Examining the Status of Good Urban Governance Indicators and Their Impact on Urban Regeneration (Case Study: Deteriorated Fabric of Semnan City). Spatial Planning, 13(3), 107–128. [In Persian]
Nourian, F, & Ariana, A. (2012). Analyzing the Legal Support for Public Participation in Urban Regeneration. Fine Arts Journal, 17, 17. [In Persian]
Hashempour, P, Nejad Ebrahimi, A, & Yazdani, S. (2018). Applying the Contextualism Approach in Regenerating Historical Fabrics (Case Study: Saheb-al-Amr Square, Tabriz). Sustainable Architecture and Urbanism, 6(1), 105–126. [In Persian]
Hall, P. (1992). Urban and Regional Planning. Translated by Jalal Tabrizi. Tehran: Urban Planning and Processing Company Press. [In Persian]
Yaghoubi, M, & Shams, M. (2020). Regeneration of Deteriorated Urban Fabrics with a Sustainable Development Approach: Case Study of Ilam City. Sustainable City Journal, 2(1), 63–77. [In Persian]
Blackman, T. (1999). Urban sustainability and the evolving process of urban regeneration, Policy Press,273P.
Bevilacqua, C., and Jusy, C., (2013). The Role Community in Urban Regeneration: Mixed Use Area APProach in Usa Procceding REAL CORP 2013, Tagungsb and 20-23 May 2013, Rome, Italy.
Chung, M. L., Fung, K. K. W., Chiu, E. M., & Liu, C. L. (2022). Toward a rational civil society: deliberative thinking, civic participation, and self-efficacy among Taiwanese young adults. Political Studies Review, 20(4), 608-629.
Cento Bull, A., & Jones, B. (2006). Governance and social capital in urban regeneration: A comparison between Bristol and Naples. Urban Studies, 43(4), 767-786.
Campbell, Heather. "‘Planning ethics’ and rediscovering the idea of planning." Planning Theory 11, no. 4 (2012): 379-399.
Da Cruz, N. F., Rode, P., & McQuarrie, M. (2019). New urban governance: A review of current themes and future priorities. Journal of Urban Affairs, 41(1), 1-19.
Dhakal, S., & Shrestha, A. (2017). Optimizing water-energy-carbon nexus in cities for low carbon development. Creating low carbon cities, 29-42.
Ertan, T., & Eğercioğlu, Y. (2016). Historic city center Urban regeneration: case of Malaga and Kemeraltı, Izmir. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 223, 601-607.
Fainstein, S., & Lubinsky, A. (2020). The relationship between citizen participation and the just city. Learning from Arnstein’s Ladder: From citizen participation to public engagement.
Gražulevičiūtė, I. (2006). Cultural heritage in the context of sustainable development. Environmental Research, Engineering & Management, 37(3).
Getz, k., (2008). Urban Tourism and That concept to urban Development, Urban C and Challenge conference, UK
Innes, J. E., & Booher, D. E. (2004). Reframing public participation: strategies for the 21st century. Planning theory & practice, 5(4), 419-436.
Korkmaz, C., and Balaban, O., (2020). Sustainability of Urban Regeneration in Turkey: Assessing the Performance of the North Ankara Urban Regeneration Project, Habitat International, Vol. 95, 102081
Lees, L., Shin, H. B., & López-Morales, E. (2016). Planetary gentrification. John Wiley & Sons.
Liao, Z., & Liu, M. (2023). Critical barriers and countermeasures to urban regeneration from the stakeholder perspective: a literature review. Frontiers in Sustainable Cities, 5, 1115648.
Bherer, L., Gauthier, M., & Simard, L. (2021). Developing the public participation field: The role of independent bodies for public participation. Administration & Society,53(5), 680-707.
Liu, G., Fu, X., Han, Q., Huang, R., & Zhuang, T. (2021). Research on the collaborative governance of urban regeneration based on a Bayesian network: The case of Chongqing. Land Use Policy, 109, 105640.
Lotfi, Sahand. (2011). Culture-Based Urban Regeneration: Reflection on Cultural Foundations and Regenerative Action. Journal of Fine Arts – Architecture and Urbanism, (46), pp. 21–30.
Musselwhite, C. (2022). Jan Gehl: Human-Centred Planning. In The Palgrave Handbook of Global Sustainability (pp. 1-10). Cham: Springer International Publishing.
Porter, M. (2015). The competitive advantage of the inner city. In The city reader (pp. 358-371). Routledge.
Pir Babaei, Mohammad Taghi; Livarjani, Parvindokht; Na’lbandi, Mehdi. (2016). Urban Regeneration of Rasteh-Koocheh Neighborhood in Tabriz. Master's Thesis, Tabriz Islamic Art University.
Salama, A. M. A. (2000). "Cultural sustainability of historic cities: Notes on conservation projects in Old Cairo." IAPS-16, IAPS 2000 Conference, METROPOLIS 21st Century, Cities, Social Life, and Sustainable Development.
Sharifi, A. (2020). Urban resilience assessment: Mapping knowledge structure and trends. Sustainability, 12(15), 5918.
Shaw, K., and Butler, T., (2020). Urban Regeneration, International Encyclopedia of Human Geography (Second Edition), PP. 97-103."
Tweed, C., & Sutherland, M. (2007). Built cultural heritage and sustainable urban development. Landscape and urban planning, 83(1), 62-69.
Turok, I. (2004). Urban regeneration what can be done and what should be avoidant. Uluslararası Kentsel Dönüşüm Sempozyumu Bildirisi. İstanbul Büyükşehir Belediyesi. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 505 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 73 |
||