نوعی مجاز با دلالت دوگانه (حقیقی و غیرحقیقی) شگردی برای گسترش دامنۀ معنی در ابیات حافظ

استعلامی، محمد، (1383)، درس حافظ، چاپ دوم، تهران: سخن.

التفتازانی، سعدالدّین، (1388)، شرح المختصر، چاپ پنجم، قم: نشر اسماعیلیان.

جرجانی، عبدالقاهر، (1991)، اسرارالبلاغه، طبعه­الاول، قاهره: مطبعه­المدنی.

حافظ، شمس­الدین محمد، (1391)، دیوان شعر، به اهتمام محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی، چاپ اول، تهران: سروش.

حافظ، شمس­الدین محمد، (1385)، دیوان حافظ، (مقابله با حافظ پرویز خانلری)، چاپ چهارم، به­کوشش رحیم ذوالنّور، تهران: زوّار.

حیدری، علی، (1385)، «ایهام در شعر حافظ»، مجله کیهان فرهنگی، شماره 239 و 240، از صفحه 32 تا صفحه 39.

دهخدا، علی­اکبر، (1377)، لغت­نامه، چاپ دوم، تهران: انتشارات دانشگاه.

رجایی، محمدخلیل، (1392)، معالم البلاغه در علم معانی، بیان و بدیع، چاپ چهاردهم، شیراز: انتشارات دانشگاه شیراز.

رحیمی هرسینی، بهنوش، (1395)، بدل بلاغی در غزلیات حافظ، (رساله دکتری چاپ نشده)، دانشگاه لرستان.

شفیعی کدکنی، محمدرضا، (1370)، صور خیال در شعر فارسی، چاپ چهارم، تهران: آگاه.

شمیسا، سیروس، (1381)، بیان، چاپ نهم، تهران: فردوسی.

شمیسا، سیروس، (1388)، یادداشتهای حافظ، چاپ اول، تهران: علمی.

کزازی، میرجلال­الدّین، (1368)، زیباشناسی سخن پارسی، بیان، چاپ اول، تهران: مرکز.

مرتضوی، منوچهر، (1388)، مکتب حافظ، چاپ پنجم، تهران: توس.

مرتضوی، منوچهر، (1338)، «ایهام یا خصیصه اصلی سبک حافظ»، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز، شمارۀ 49، سال یازدهم، از صفحه 193تا  صفحه 224.

الهاشمی، السید احمد، (1383)، جواهرالبلاغه، الطبع الثانیه، الناشر: موسسه الصادق للطباعه و النشر.

هروی، حسینعلی، (1386)، شرح غزل‌های حافظ، به کوشش زهرا شادمان، چاپ هفتم، تهران: فرهنگ نشر نو.