آمار
| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شماره‌ها | 1,550 |
| تعداد مقالات | 18,887 |
| تعداد مشاهده مقاله | 63,284,275 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 23,058,595 |
زن‌شدن، ریزوم‌شدن: خوانشی دلوزی از پیکره‌ی شعری فروغ فرخزاد | ||
| مجله پژوهش های فلسفی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 17 مهر 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/jpiut.2026.74410.4720 | ||
| نویسندگان | ||
| زهره آزادی1؛ ماریه منصوری* 2 | ||
| 1گروه آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران | ||
| 2دانشگاه شیراز | ||
| چکیده | ||
| بیشتر پژوهش‌های انجام‌شده درباره‌ی فروغ فرخزاد (۱۳۴۵–۱۳۱۳)، سیر شعری او را از «اسیر» تا «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد»، به‌عنوان گذاری خطی از زنی مقید و وابسته به سوی زنی رها و خودمختار می‌خوانند. پژوهش حاضر استدلال می‌کند که چنین خوانشی، هرچند از نظر توصیفی دقیق است، اما پیش‌فرضی را حفظ می‌کند که خود شعر فروغ در برابر آن مقاومت می‌ورزد: فرضِ سوژه‌ای ثابت که در نهایت به نسخه‌ای کامل‌تر از هویتی یگانه دست می‌یابد. این پژوهش با تکیه بر مفاهیم «شدن‑زن»، «شدن‑اقلیت»، «مرززدایی» و «ریزوم» از دیدگاه ژیل دلوز و فلیکس گاتاری، در عوض این گونه پیشنهاد می‌کند که آنچه در پنج مجموعه‌ی شعر فروغ تغییر می‌کند، خودِ سازمان‌یابی سوژه و به تبع آن، سازمان‌یابی شعر است. فصل نخست، «شدن‑زن» و «شدن‑اقلیت» را به‌مثابه حرکتی واحد و تفکیک‌ناپذیر دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه گوینده‌ی فروغ، رابطه‌ی دودوییِ «اسیر» و «دیوار»، نظمِ پدرسالارانه‑الهیِ «عصیان»، و هویتِ جنسیتی و مدنی را در «تولدی دیگر» پشت سر می‌گذارد و در «ایمان بیاوریم» به سوژه‌ای می‌رسد که دیگر پیرامون «زن» سازمان‌یافته نیست. فصل دوم، این حرکت را تا سطح فرم شعری بسط می‌دهد و تصاویر متغیّر، نمادپردازی حیوانی، کاربرد ضمایر، وزن و تکرار را در شعر فروغ، به‌مثابه گذاری از «نقشه‌برداری» به «نقشه» می‌خواند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| فروغ فرخزاد؛ شدن-زن؛ شدن-اقلیت؛ قلمروزدایی؛ ریزوم؛ دلوز و گتاری | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1 |
||