آمار
| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شمارهها | 1,542 |
| تعداد مقالات | 18,819 |
| تعداد مشاهده مقاله | 62,923,521 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 22,837,060 |
واکاوی پیشرانهای حیاتی توسعه مسکن اجتماعی در کلانشهر تبریز: رهیافت آیندهنگاری تعاملی با رویکرد تحلیل ساختاری | ||
| جغرافیا و برنامهریزی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 04 مهر 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/gp.2026.72096.3537 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدرضا پورمحمدی* 1؛ حسن محمودزاده2؛ مهری سعادت جوی عصر3 | ||
| 1گروه جغرافیا و برنامهریزی دانشکده جغرافیا و برنامه ریزی دانشگاه تبریز | ||
| 2گروه برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشکده برنامه ریزی و علوم محیطی دانشگاه تبریز | ||
| 3گروه برنامهریزی شهری و منطقه ای، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران | ||
| چکیده | ||
| کمبود مسکن مناسب برای اقشار کمدرآمد در کلانشهر تبریز به یکی از چالشهای مزمن و فزاینده شهری تبدیل شده است. روش پژوهش: این پژوهش از نظر ماهیت، ترکیبی (کیفی-کمی) و از نظر هدف، کاربردی-توسعهای است. برای شناسایی عوامل اولیه، از مطالعات اسنادی نظاممند و مصاحبههای نیمهساختاریافته با 25 نفر از خبرگان حوزه مسکن، برنامهریزی شهری و مدیریت شهری تبریز (انتخابشده به روش گلولهبرفی هدفمند اجتماعی) استفاده شد. سپس، ماتریس اثرات متقاطع ۲۱×۲۱ تدوین و در اختیار 50 نفر ازخبرگان قرار گرفت. در نهایت ، برای ارزیابی وضعیت موجود و اولویتبندی نیازها، پرسشنامهای جداگانه در اختیار ۱۰۰ نفر از ساکنان کلانشهر تبریز قرار داده شد. نتایج: یافتههای حاصل از تحلیل میکمک نشان داد که سیستم توسعه مسکن اجتماعی در تبریز از ساختاری ناپایدار و تحت سلطه تعداد محدودی متغیر کلیدی برخوردار است. سه متغیر «میزان سرمایهگذاری دولتی در مسکن اجتماعی» (E3)، «یکپارچگی برنامهریزی شهری با نیازهای اجتماعی»( G3) و «افزایش جمعیت حاشیهنشین »( S3) بهعنوان پیشرانهای حیاتی با بالاترین قدرت تأثیرگذاری و وابستگی شناسایی شدند. بر مبنای این پیشرانها، چهار سناریوی اصلی ترسیم گردید: سناریوی مطلوب (حکمرانی مشارکتی و توزیع عادلانه)، سناریوی توسعه فناورانه (توسعه مبتنی بر فناوریهای سبز)، سناریوی تهدیدمحور (تشدید بحران کمبود مسکن) و سناریوی رکودی (توقف پروژهها به دلیل ناپایداری اقتصادی). تحلیل جایگاه متغیرها نشان داد که محتملترین مسیر پیشروی تبریز، سناریوی توسعه مبتنی بر فناوریهای سبز و راهکارهای کالبدی-فنی است. نتیجهگیری: توسعه مسکن اجتماعی در کلانشهر تبریز نیازمند گذار از رویکردهای واکنشی به برنامهریزی پیشدستانه است. سرمایهگذاری پایدار دولتی، یکپارچگی نهادی در برنامهریزی شهری و توجه به کنترل رشد حاشیهنشینی بهعنوان سه محور راهبردی اولویتدار شناسایی شدند. تحقق سناریوی مطلوب در کوتاهمدت و میانمدت به دلیل ضعف ساختاری متغیرهای شفافیت و مشارکت مردمی با مانع مواجه است؛ بنابراین، مسیر میانه مبتنی بر بهبود کیفیت کالبدی، بهرهوری انرژی و سازگاری اقلیمی، واقعبینانهترین راهبرد پیشِ روی سیاستگذاران تبریزی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مسکن اجتماعی؛ آیندهنگاری؛ تحلیل ساختاری؛ روش میک مک؛ کلانشهر تبریز | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2 |
||