آمار
| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شمارهها | 1,531 |
| تعداد مقالات | 18,671 |
| تعداد مشاهده مقاله | 61,442,159 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 22,197,132 |
آسیب شناسی ضوابط و مقررات شهرسازی در تحقق شهر زیست پذیر(مطالعه موردی: کلانشهر اصفهان) | ||
| جغرافیا و برنامهریزی | ||
| دوره 30، شماره 97، آبان 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/gp.2026.69775.3471 | ||
| نویسندگان | ||
| رقیه یدالهی صابر1؛ بهاره اکبری منفرد1؛ حسین طهماسبی مقدم* 2؛ محمد جوشن پور3 | ||
| 1دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران. تهران، ایران | ||
| 2استادیار، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان | ||
| 3دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران. تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف: شهر زیستپذیر بهعنوان یکی از مؤلفههای کلیدی توسعه پایدار شهری، متکی بر نظام کارآمد ضوابط و مقررات شهرسازی است. در ایران، با وجود تدوین اسناد و آییننامههای متعدد، هنوز میان اهداف نظری و تحقق عملی شهر زیستپذیر فاصلهای چشمگیر وجود دارد. هدف پژوهش حاضر، آسیبشناسی نظام ضوابط و مقررات شهرسازی در کلانشهر اصفهان و تحلیل نقش آن در تحقق شاخصهای زیستپذیری شهری است. روش پژوهش: این پژوهش از نوع کاربردی و به روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است. دادههای پژوهش از طریق مطالعات کتابخانهای و تکمیل ۳۰ پرسشنامه توسط کارشناسان و متخصصان حوزه شهرسازی گردآوری شد. شاخصهای زیستپذیری در سه بُعد اجتماعی، کالبدی–محیطی و نهادی–مدیریتی تنظیم و با استفاده از آزمونهای آماری T تکنمونهای، فریدمن و مدل معادلات ساختاری (PLS) تحلیل شدند. برای سنجش پایایی شاخصها از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد که همه متغیرها دارای مقدار بالاتر از 0.7 بودند. نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که ابعاد اجتماعی و کالبدی–محیطی مانند مشارکت اجتماعی، حس تعلق مکانی و فضای سبز، وضعیت بهتری نسبت به ابعاد نهادی و مدیریتی دارند. در مقابل، شاخصهایی نظیر شفافیت، پاسخگویی و عدالت در سطح پایینی قرار گرفتند. همچنین برخی ضوابط شهرسازی مانند حریم و نماسازی تأثیر مثبت و ضوابطی چون تجمیع و ارتفاعی اثر منفی بر زیستپذیری داشتهاند که بیانگر ضعف انسجام و انعطافپذیری نظام مقررات شهرسازی اصفهان است. نتیجهگیری: تحقق شهر زیستپذیر در اصفهان نیازمند بازنگری در ضوابط و مقررات شهری با رویکرد محلیسازی، مشارکتمحوری و شفافیت نهادی است. بهویژه، ضرورت دارد که از الگوی ضابطهمحور به سمت الگوی راهنمامحور و عملکردی حرکت شود تا کیفیت فضا و رضایت شهروندان مبنای اصلی تصمیمگیریهای شهری قرار گیرد. یافتههای این پژوهش با نتایج تحقیقات پیشین در سایر شهرهای ایران همراستا بوده و بر ضرورت تحول در ساختار حکمرانی شهری و ارتقای پیوند میان ابعاد نهادی، اجتماعی و کالبدی برای دستیابی به زیستپذیری پایدار تأکید دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شهر زیستپذیر؛ ضوابط و مقررات شهرسازی؛ انعطافپذیری نظام مقررات؛ کیفیت فضا؛ توسعه پایدار شهری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 200 |
||