اوزان شعری در دیوان شهریار

اگرچه شهریار بیشتر به غزل‌سرایی مشهور است اما دیوان او مشتمل است بر ژانرهای دیگری نیز که هرکدام بخشی از هویت شاعری او را معرفی می‌کنند. شایسته نیست که ابعاد وجودی شاعران را به یکی از آن‌ها تقلیل دهیم. وزن به‌عنوان یکی از عناصر اصلی شعر، قابلیت بیان مضامین متعدد و متنوع را دارد و انحصار یک وزن برای یک ژانر (مثلاً متقارب برای حماسه) یا مضمون نادرست است. شهریار نشان داده که چطور می‌توان از اوزان مختلف در ژانرهای مختلف و برای بیان مضامین متعدد و متنوع بهره گرفت. قدرت او هم در انکشاف و اکتشاف قابلیت‌های معناپردازی اوزان و هم در فعلیت بخشیدن به آن قابلیت‌ها چنان و چندان است که بتوان او را یکی از شاعران شاخص در این زمینه به شمار آورد. توانایی خاص او در ژانر غزل است اما در ژانرهای قصیده، قطعه، رباعی/دوبیتی و مثنوی نیز طبع‌آزمایی کرده و تا آنجا که به وزن شعر مربوط می‌شود عمدتاً موفق بوده‌است. او با خروج از کلیشه‌های رایج در مورد ژانرها، سعی می‌کند نشان دهد که هر ژانری و هر وزنی قابلیت‌هایی برای بیان زمینه‌های معنایی–عاطفی متعدد و متنوع دارد که کار شاعر کشف آن‌هاست. شاعران بزرگ کاشفان قابلیت‌های بیانی اوزان عروضی هستند.