آمار
| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شمارهها | 1,499 |
| تعداد مقالات | 18,357 |
| تعداد مشاهده مقاله | 59,528,401 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 20,822,399 |
موسیقی به مثابه درمان روح در نظام تربیتی مولوی | ||
| مجله پژوهش های فلسفی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 08 اردیبهشت 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/jpiut.2026.70450.4359 | ||
| نویسندگان | ||
| یسنا داداشپور* ؛ مرتضی شجاری | ||
| دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش کوششی برای بازخوانی نقش موسیقی در فرآیند تربیت و پالایش درونی انسان از دیدگاه مولوی است. در این مقاله، موسیقی نه صرفاً تجربهای عرفانی یا آیینی، بلکه راهی برای درمان و بازسازی روان انسان تلقی شده است. مولوی در نظام فکری خویش، تربیت را فرآیندِ بازگرداندن انسان به خویشتنِ اصیل میداند و موسیقی را یکی از مؤثرترین ابزارهای این بازگشت معرفی میکند؛ زیرا نغمه و ریتم از نظر او یادآور نغمههای ازلی و بهشتی است و شنیدن آن، نوعی بیداری و پالایش درونی را در جان آدمی برمیانگیزد. نوآوری این پژوهش در آن است که موسیقی در اندیشه مولوی نه صرفاً بهعنوان «زمینهی وجد و شور عرفانی»، بلکه به مثابه فرآیند خوددرمانی و تربیت احساسی تحلیل شده است؛ بدین معنا که مولوی از طریق تجربهی زیباشناختیِ موسیقی و سماع، نوعی هماهنگی روانی، آرامش درونی و بازسازی وجودی را ممکن میسازد. بر این اساس، میتوان نظام تربیتی مولوی را گونهای «تربیت هنری و زیباشناختی» دانست که در آن، هنر و نغمه نه ابزار تفنن، بلکه زبانِ درمان روح و احیای انسانِ گرفتار در کثرت و فراموشی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مولوی؛ هنر؛ تعلیم و تربیت؛ موسیقی؛ سماع | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 741 |
||