| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شمارهها | 1,554 |
| تعداد مقالات | 18,950 |
| تعداد مشاهده مقاله | 63,899,057 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 23,343,030 |
سیر تحول و تحلیل مکانی-زمانی شهر و شهرنشینی در ایران (۱۳۳۵-۱۳۹۵) | ||
| جغرافیا و برنامهریزی | ||
| دوره 30، شماره 95، اردیبهشت 1405، صفحه 111-91 اصل مقاله (2.22 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/gp.2025.62849.3288 | ||
| نویسندگان | ||
| کرامت اله زیاری* 1؛ ثمین یوسفی2 | ||
| 1استاد گروه جغرافیای انسانی وبرنامه ریزی ، دانشکده جغرافیا ، دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری برنامه ریزی آمایش سرزمین ، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف: این مطالعه با استفاده از دادههای سرشماری تاریخی، تحلیل فضایی کمی از بازسازی شهری ایران را از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۹۵ انجام میدهد تا سیر تحول مراکز شهری و تغییرات جمعیتی را در یک چشمانداز پیچیده اجتماعی-اقتصادی و سیاسی بررسی کند. بیضیهای انحراف معیار و تکنیکهای آمار فضایی به بررسی الگوهای شهرنشینی، تمرکز و دگرگونی اشکال شهری کمک میکنند و بر پیشرفت منظم شرق به سمت تهران بهعنوان یک محور شهری تاکید میکنند. روش پژوهش: این روش مجموعههای دادههای جغرافیایی و آمار سرشماری را با استفاده از تجزیه و تحلیل نقاط داغ و آمار جهانی موران Iبرای شناسایی روندها در خوشهبندی شهری و همبستگی فضایی یکپارچه میکند. همچنین چالشهای ناشی از رشد سریع شهری مانند شکافهای توسعه و پایداری مناطق شهری و روستایی مورد بررسی قرار میگیرد. نتایج: یافتههای تحلیل نهتنها نشاندهنده دورههای بحرانی بازسازی شهری است که بهطور قابلتوجهی تحت تأثیر انقلاب اسلامی پس از سال ۱۳۵۵ و جنگ ایران و عراق قرار گرفتهاند، بلکه تأثیر رویدادهای سیاسی-اجتماعی بر توسعه شهری ایران را نیز مورد تأکید قرار میدهند. این تحقیق نیاز فوری به اجرای رویههای برنامهریزی شهری پایدار و سیاستهای توسعه منطقهای عادلانه برای پرداختن به پیچیدگیهای ناشی از شهرنشینی را برجسته میکند. نتیجهگیری: این مطالعه با تحلیل شش دهه تحولات شهری در ایران نشان داد که سیاستهای متمرکز دولتی، تمرکزگرایی جمعیتی و توزیع نامتوازن منابع را تشدید کرده و به نابرابری فضایی و چالشهای زیستمحیطی منجر شده است. یافتهها حاکی از تغییر الگوی توسعه شهری از پراکندگی به تمرکز، بهویژه در تهران، هستند. پیشنهاد میشود با تقویت زیرساختها در شهرهای کوچک و سیاستهای تمرکززدایی، مسیر توسعه پایدار و متعادل شهری در ایران فراهم شود. ادامه روند فعلی میتواند نابرابری فضایی و فشار بر منابع را تشدید کند. | ||
تازه های تحقیق | ||
مطالعه حاضر از کانتورهای انحراف استاندارد کانتور و تحلیل آماری فضایی برای بررسی تغییرات در توزیع شهری ایران بین ۱۳۹۵-۱۳۳۵ بر اساس هفت سرشماری استفادهکرد.
یافتههای کلیدی عبارتند از: ۱) مراکز کانتورها بهتدریج بهسمت شرق تغییر کردند و در نهایت تا ۱۳۷۵ در نزدیکی تهران مدرن متمرکز شدند که با صعود آن شهر همراستا بود. ۲) اندازه و شکل کانتورها از هندسههای پراکنده به هستههای متراکم دایرهای متمرکز بر تهران تبدیل شدند که بیانگر تشدید تجمع شهری است. ۳) تحلیل نقاط داغ نشان داد که خوشهبندی به بلوغ رسیده است، که بیانگر شکلگیری تجمعات جمعیتی است. ۴) I (موران جهانی) از غیر تصادفی بودن در ۱۳۳۵ به همبستگی فضایی قطعی تا ۱۳۹۵ تغییر یافت، که تأییدی بر روایتهای همگام شدن توسعه شهری است. نتیجهگیری تحلیلی درباره تحول شهری ایران از ۱۳۳۵ تا ۱۳۹۵، روایت چندوجهی گذار این کشور را در میان آشفتگیهای اجتماعی-اقتصادی و سیاسی خلاصه میکند. این دوره که شاهد ظهور تهران و فرایندهای گستردهتر شهرنشینی و متمرکزسازی بوده است، مرحلهای تحولآفرین در منظره توسعه شهری ایران را منعکس میکند. صعود تهران به عنوان نه تنها یک قدرت سیاسی، بلکه یک قطب اجتماعی-اقتصادی، آیینهای از روندهای گستردهتر شهرنشینی کشور است که نشاندهنده تغییر به سوی مرکزیت شهری در دستور کار توسعه ملی است. دادههای بهدست آمده از این تحلیل گسترده، تصویری زنده از یک ملت در حال تجربه تحول شهری سریع، تحت تأثیر ترکیبی از عوامل داخلی و خارجی، ارائه میدهد. این تحول، در حالیکه پیشرفت قابل توجهی در توسعه شهری و رشد اقتصادی را نشان میدهد، چالشهای ذاتی چنین تغییرات سریعی را نیز آشکار میسازد. رشد شهری رو به گسترش، به ویژه در تهران و سایر شهرهای بزرگ، مسائل مرتبط با گسترش بیرویه شهری، شکافهای اجتماعی-اقتصادی و پایداری تلاشهای توسعه را برجسته کرده است. این چالشها پیچیدگی مدیریت شهرنشینی به گونهای که به همه بخشهای جامعه منفعت برساند و یکپارچگی زیستمحیطی مناظر شهری و روستایی را حفظ کند، را آشکار میسازد. همچنان که به سوی قرن ۲۱ام پیش میرویم، بینشهای بهدست آمده از تلاشهای بازسازی شهری گذشته ایران، مسیر آینده را روشن میکند. آنها ضرورت اجرای سیاستهای توسعه منطقهای متوازن را تأکید میکنند که به نیازهای منحصربهفرد جوامع شهری و روستایی متنوع حساس هستند. رویکردهای برنامهریزی شهری پایدار، هدفگذاریشده برای کاهش اثرات منفی گسترش بیرویه شهری و ترویج مدیریت زیستمحیطی، برای مسیر توسعه آینده ایران بسیار حیاتی هستند. علاوه بر این، مکانیسمهای حکمرانی فراگیر که طیف گستردهای از ذینفعان را در فرایند برنامهریزی شهری درگیر میکنند، برای اطمینان از اینکه شهرنشینی به عنوان کاتالیزوری برای توسعه اجتماعی-اقتصادی منصفانه عمل کند، ضروری است. چالشهای شناساییشده از طریق این تحلیل، از مدیریت رشد شهری تا پر کردن شکافهای توسعه، نیاز به ارزیابی راهبردی مجدد چارچوبهای سیاستگذاری و برنامهریزی شهری را طلب میکند. بهرهبرداری از پتانسیل شهرنشینی نیازمند رویکردی جامع است که اهداف توسعه اجتماعی-اقتصادی را با راهبردهای مدیریت شهری پایدار یکپارچه کند. این امر سیاستهایی را میطلبد که نه تنها گسترش شهری را تسهیل کنند، بلکه بر عدالت اجتماعی، بهرهوری منابع و پایداری زیستمحیطی نیز تمرکز کنند. ۲. با در نظر گرفتن تحولات و ابعاد توسعه شهری، آینده شهرنشینی در ایران چگونه پیشبینی میشود؟ آینده شهرنشینی در ایران، با توجه به یافتههای پژوهش حاضر و تحلیل الگوهای فضایی و زمانی شهرنشینی (۱۳۳۵-۱۳۹۵)، نشاندهنده ادامه روند تمرکزگرایی جمعیت و فعالیتهای اقتصادی-اداری در کلانشهرها، بهویژه تهران، است. بر اساس تحلیل بیضیهای انحراف معیار و شاخصهای فضایی مانند I موران، مشخص شد که توسعه شهری در ایران از الگوی پراکندگی به تمرکز تغییر یافته است، که این امر ناشی از سیاستهای متمرکز دولتی، سرمایهگذاریهای نامتوازن و تمرکز زیرساختها در مناطق مرکزی کشور بوده است. یافتهها نشان میدهند که این روند تمرکزگرایی، اگرچه ممکن است در کوتاهمدت بهرهوری اقتصادی و اداری را در مناطق مرکزی افزایش دهد، اما در بلندمدت به نابرابریهای فضایی و اجتماعی بیشتر، کاهش کیفیت زندگی در مناطق کمتر توسعهیافته، فشار بر منابع طبیعی، و تخریب زیستمحیطی منجر خواهد شد. شواهدی از تحلیلهای خوشهبندی فضایی در پژوهش حاضر حاکی از آن است که رشد سریع شهرنشینی در مناطق مرکزی، بهویژه تهران، الگوهای نامتوازن توزیع جمعیت و منابع را تشدید کرده و تمرکز جمعیت در این مناطق را افزایش داده است. علاوه بر این، تحلیل روندهای فضایی نشان میدهد که شهرهای کوچک و متوسط، به دلیل عدم حمایت کافی و نبود زیرساختهای لازم، همچنان نقش محدودی در تعادلبخشی به نظام سکونتگاهی کشور دارند. با تکیه بر یافتههای مشابه (مانند میرآبادی و همکاران، ۱۳۹۷)، میتوان نتیجه گرفت که این تمرکزگرایی ناشی از سیاستهای دولتمحور، چالشهای پایداری زیستمحیطی و اجتماعی-اقتصادی بیشتری را در آینده ایجاد خواهد کرد. برای تغییر این مسیر، لازم است سیاستهایی در راستای تقویت زیرساختها و امکانات در شهرهای کوچک و متوسط تدوین شود تا تمرکززدایی از کلانشهرها ممکن شود. تقویت پیوندهای روستایی-شهری، بهرهگیری از فناوریهای پیشرفته مانند GIS در برنامهریزی شهری، و تدوین سیاستهای توزیع عادلانه منابع، همانطور که یافتههای پژوهش نیز تأیید میکند، میتواند نقش مهمی در کاهش نابرابریهای فضایی و حرکت به سوی توسعه پایدار شهری در ایران ایفا کند. در نهایت، میراث شهری ایران که تحت تأثیر تجربیات آن از ۱۳۵۵ تا ۱۳۹۵ شکل گرفته است، درسهای ارزشمندی برای راهنمایی پیچیدگیهای توسعه شهری در عصر مدرن ارائه میدهد. مسیر تحول شهری در ایران، با موفقیتها و چالشهایش، مخزن غنیای از بینشها را برای سیاستگذاران، برنامهریزان شهری و محققان فراهم میآورد. با بهرهگیری از این درسها، ایران میتواند مسیری را به سوی آیندهای طراحی کند که در آن توسعه شهری هم پایدار و هم فراگیر باشد و اطمینان حاصل شود که منافع شهرنشینی به صورت منصفانه در سراسر جامعه به اشتراک گذاشته میشود. این تحلیل متمرکز، ریشهدار در بافت تاریخی و معاصر ایران، زمینهای را برای تحقیقات و ابتکارات سیاستگذاری آینده به منظور ترویج آیندهای شهری متوازن و پایدار فراهم میآورد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تحلیل فضایی؛ تحلیل مکانی-زمانی؛ دوره ۱۳۳۵-۱۳۹۵؛ رشد شهری؛ شهرهای ایران | ||
| اصل مقاله | ||
|
هدف: این مطالعه با استفاده از دادههای سرشماری تاریخی، تحلیل فضایی کمی از بازسازی شهری ایران را از سال ۱۳۳۵ تا ۱۳۹۵ انجام میدهد تا سیر تحول مراکز شهری و تغییرات جمعیتی را در یک چشمانداز پیچیده اجتماعی-اقتصادی و سیاسی بررسی کند. بیضیهای انحراف معیار و تکنیکهای آمار فضایی به بررسی الگوهای شهرنشینی، تمرکز و دگرگونی اشکال شهری کمک میکنند و بر پیشرفت منظم شرق به سمت تهران بهعنوان یک محور شهری تاکید میکنند. روش پژوهش: این روش مجموعههای دادههای جغرافیایی و آمار سرشماری را با استفاده از تجزیه و تحلیل نقاط داغ و آمار جهانی موران Iبرای شناسایی روندها در خوشهبندی شهری و همبستگی فضایی یکپارچه میکند. همچنین چالشهای ناشی از رشد سریع شهری مانند شکافهای توسعه و پایداری مناطق شهری و روستایی مورد بررسی قرار میگیرد. نتایج: یافتههای تحلیل نهتنها نشاندهنده دورههای بحرانی بازسازی شهری است که بهطور قابلتوجهی تحت تأثیر انقلاب اسلامی پس از سال ۱۳۵۵ و جنگ ایران و عراق قرار گرفتهاند، بلکه تأثیر رویدادهای سیاسی-اجتماعی بر توسعه شهری ایران را نیز مورد تأکید قرار میدهند. این تحقیق نیاز فوری به اجرای رویههای برنامهریزی شهری پایدار و سیاستهای توسعه منطقهای عادلانه برای پرداختن به پیچیدگیهای ناشی از شهرنشینی را برجسته میکند. نتیجهگیری: این مطالعه با تحلیل شش دهه تحولات شهری در ایران نشان داد که سیاستهای متمرکز دولتی، تمرکزگرایی جمعیتی و توزیع نامتوازن منابع را تشدید کرده و به نابرابری فضایی و چالشهای زیستمحیطی منجر شده است. یافتهها حاکی از تغییر الگوی توسعه شهری از پراکندگی به تمرکز، بهویژه در تهران، هستند. پیشنهاد میشود با تقویت زیرساختها در شهرهای کوچک و سیاستهای تمرکززدایی، مسیر توسعه پایدار و متعادل شهری در ایران فراهم شود. ادامه روند فعلی میتواند نابرابری فضایی و فشار بر منابع را تشدید کند. | ||
| مراجع | ||
|
آروین، محمود و پوراحمد، احمد (۱۴۰۰). تبیین نظری ساختار شهر فشردۀ چندهستهای بهمنظور ایجاد فرم شهری پایدار. جغرافیا و آمایش شهری منطقهای، ۱۱(۴۱)، ۲۵۳-۲۸۶. Doi:10.22111/gaij.2021.6660
تلخابی، سلیمانی؛ سعیدنیا، احمد و زنگنه، احمد (۱۳۹۷). انفجار مادرشهر و توسعۀ گسیختۀ منطقۀ کلانشهری تهران در چارچوب نظریۀ زوال شهری. پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری، ۳(۶)، ۴۵۱-۴۷۲.
Doi:10.22059/jurbangeo.2018.251153.859
رحیمی، اکبر (۱۳۹۹). ارزیابی تغییرات فضاهای سبزشهری تبریز از سال ۱۳۵۵ تا ۱۳۹۵ با استفاده از تصاویر ماهوارهای و پیش بینی تغییرات با شبکههای عصبی مصنوعی. جغرافیا و برنامهریزی ۷۱(۲۴)، ۶۷-۸۲. Doi: 10.22034/gp.2020.10531
رضائیان، بیتا و رهنما، محمدرحیم (۱۳۹۳). سنجش میزان پراکنش و فشردگی شکل کلان شهرهای ایران با استفاده از مدلهای کمی. مطالعات جغرافیایی مناطق خشک، ۵(۶)، ۸۷-۱۰۷. https://civilica.com/doc/794875
زیاری، کرامت اله؛ اسدی، صالح و اشنویی، امیر (۱۳۹۳). تعادل سنجی توزیع شهرهای استان گیلان با استفاده از مدل آنتروپی. فصلنامه جغرافیایی چشم انداز زاگرس، ۶(۲۰)، ۷-۲۰. SID. https://sid.ir/paper/175689/fa
شکویی، بهرام (۱۳۷۴). انسان، فضا و توسعه: جغرافیای انسانی. تهران: انتشارات سمت.
عبدی تربقان، جواد؛ صرافی، مظفر و رضویان، محمدتقی (۱۳۹۸). بررسی توسعه کالبدی شهرها با استفاده از مدلهای کمی آنتروپی شانون، هلدرن و موران (مورد پژوهی: شهر کاشمر). توسعه پایدار محیط جغرافیایی، ۱(۱)، ۵۳-۷۲.
Doi: 10.52547/sdge.1.1.53
کیانی، اکبر و رئیسی، احمد (۱۳۹۶). بررسی توسعه فیزیکی- کالبدی شهر فنوج بر اساس راهبرد رشد هوشمند. جغرافیا و برنامهریزی، ۲۱(۵۹)، ۲۶۳-۲۸۰.
ملکپور اصل، بهزاد و بوستانی، پریمان (۱۴۰۱). برنامهریزی همکارانه به منظور دستیابی به شهر کمکربن در کلانشهر تهران. جغرافیا و برنامهریزی، ۲۶(۸۱)، ۲۲۶-۲۰۹. Doi: 10.22034/gp.2021.46529.2856
موحد، علی و احمدی، مظهر (۱۳۹۷). برنامهریزی بازتوسعه اراضی متروکه شهری منطقه 19 تهران با تأکید بر رویکرد توسعه میان افزا. برنامه ریزی توسعه کالبدی، ۵(۱)، ۵۹-۷۶. Doi: 10.30473/psp.2018.4831
میرآبادی، مصطفی؛ رجبی، آزیتا و مهدوی حاجیلویی، مسعود (۱۳۹۷). تبیین و تحلیل عدم تعادل فضایی و سنجش عوامل موثر بر تمرکز و جدایی گزینی در شهر مهاباد. فضای جغرافیایی، ۱۸(۶۲)، ۲۵۵-۲۷۴.
نجفی، اسماعیل؛ زنگنه شهرکی، سعید؛ زیاری، کرامتاله و حسینی، علی (۱۴۰۳). تحلیلی فضایی بر سیاست گسترش خامشهرها در ایران (مورد مطالعه: استان سمنان). توسعه محلی (روستائی-شهری)، ۱۵(۲)، صص ۲۷۳-۲۹۱.
Doi: 10.22059/jrd.2023.365233.668814
ویسی، فرزاد (۱۳۹۸). تحلیل الگوهای مهاجرت فصلی و چرخشی سالانه نیروی کار روستایی به شهر، مطالعه موردی: شهرستان سروآباد. جغرافیا و برنامهریزی، ۲۳(۷۰)، ۲۹۹-۳۲۷.
Abdi Tarighan, J., Sarrafi, M., & Razaviain, M.t. (2020). Study Of Urban Physical Development by Using Quantitative Models Shannon Entropy, Holdren and Moran (Case Study: Kashmar City). Sustainable Development of Geographical Environment, 1(4), 61-80. [in Persian] Abedini, A., Aram, F., Khalili, A., Hasanlouei, M. S., & Asadi, H. (2022). Localization of the Urban Planning Process with the Knowledge-Based Sustainable Development Approach. Land, 11(12), 2266. https://doi.org/10.3390/land11122266 Artmann, M., Inostroza, L., & Fan, P. (2019). Urban sprawl, compact urban development and green cities. How much do we know, how much do we agree?. Ecological indicators, 96, 3-9. https://doi.org/10.1016/j.ecolind.2018.10.059 Arvin, M., & Poor Ahmad, A. (2021). Theoretical Explanation of Polycentric Compact City Structure to Create a Sustainable Urban form. Geography and Territorial Spatial Arrangement, 11(41), 253- 286. [in Persian] Bagheri, B., & Tousi, S. N. (2018). An explanation of urban sprawl phenomenon in Shiraz Metropolitan Area (SMA). Cities, 73, 71-90. Doi:10.1016/j.cities.2017.10.011 Berdegué, J. A., & Soloaga, I. (2018). Small and medium cities and development of Mexican rural areas. World development, 107, 277-288. Doi:10.1016/j.worlddev.2018.02.007 Bueno-Suárez, C., & Coq-Huelva, D. (2020). Sustaining what is unsustainable: A review of urban sprawl and urban socio-environmental policies in North America and Western Europe. Sustainability, 12(11), 4445. Doi: 10.3390/su12114445 Clark, D., & Wu, F. (2021). The Political Economy of Urbanization. Journal of Urban Development, 32(6), 145-162. https://doi.org/10.1016/j.cities.2021.103229 Deepika, & Pandove, G. (2024). A Comparison of ML models for predicting congestion in urban cities. International Journal of Intelligent Transportation Systems Research, 22(1), 171-188. Dutta, I., & Das, A. (2019). Exploring the dynamics of urban sprawl using geo-spatial indices: a study of English Bazar Urban Agglomeration, West Bengal. Applied Geomatics, 11, 259-276. Doi: 10.1007/s8-00257-019-12518 Farhadikhah, H., & Ziari, K. (2021). Social sustainability between old and new neighborhoods (case study: Tehran neighborhoods). Environment, Development and Sustainability, 23, 2596-2613. Doi: 10.1007/s00688-020-10668-z Getu, K., & Bhat, H. G. (2021). Analysis of spatio-temporal dynamics of urban sprawl and growth pattern using geospatial technologies and landscape metrics in Bahir Dar, Northwest Ethiopia. Land Use Policy, 109, 105676. Doi: 10.1016/j.landusepol.2021.105676 Gu, C. (2019). Urbanization: Processes and driving forces. Science China Earth Sciences, 62, 1351-1360. https://doi.org/10.1007/s9359-018-11430-y IEA (2018). Energy is at the heart of the sustainable development agenda to 2030, IEA, Paris https://www.iea.org/commentaries/energy-is-at-the-heart-of-the-sustainable-development-agenda-to-2030 Johnson, B. A. (2013). High-resolution urban land-cover classification using a competitive multi-scale object-based approach. Remote Sensing Letters, 4(2), 131-140. https://doi.org/2150704/10.1080X.2012.705440 Johnson, M. P. (2001). Environmental impacts of urban sprawl: a survey of the literature and proposed research agenda. Environment and planning A, 33(4), 717-735. Doi: 10.1068/a3327 Kargozar Nahavandya, S., Kumar, L., & Ghamisi, P. (2017). Using the SLEUTH urban growth model to simulate the impacts of future policy scenarios on urban land use in the Tehran metropolitan area in Iran. Doi:10.48550/arXiv.1708.01089 Kianni, A. and Raeisie, A. (2017). A Survey of Fanuoj City Physical Development Based on Strategy Smart Growth. Journal of Geography and Planning, 21(59), 263-280. doi: 18. [in Persian] Krätke, S. (2012). The new urban growth ideology of “creative cities”. Cities for people, not for profit. Critical urban theory and the right to the city, 138-149. DOI: https://doi.org/10.3846/cs.2023.15593 Malekpourasl, B. and boostani, P. (2022). Collaborative planning to achieve a low carbon city in Tehran metropolis. Journal of Geography and Planning, 26(81), 226-209. Doi: 10.22034/gp.2021.46529.2856. [in Persian] Markusen, A. (2006). Urban Development and the Politics of a Creative Class: Evidence from a Study of Artists. Environment and Planning A, 38(10), 1921-1940. https://doi.org/10.1068/a38179 Mirabadi M, rajabi A, mahdavi hajiloei M. Explanation and Analysis of spatial imbalance and measuring the effective factors on spatial concentration and segregation in the city of Mahabad 18(62), 274-255. [in Persian] Mohanty, M. (2020). Sustainable urban planning and making sustainable cities. Springer Nature. Doi: 7-71061-319-3-978/10.1007-1-62 Movahed, A. and Ahmadi, M. (2018). Planning for redevelopment of abandoned urban lands; emphasizing infill development approach (Case study: district 19 of Tehran). Physical Social Planning, 5(1), 59-76. Doi: 10.30473/psp.2018.4831. [in Persian] Najafi, E. , Zanganeh Shahraki, S. , Ziyari, K. A. and Hosseini, A. (2025). Spatial Analysis on the Policy of Expansion of Premature Cities in Iran (Case Study: Semnan Province). The Journal of Community Development (Rural-Urban), 15(2), 273-291. Doi: 10.22059/jrd.2023.365233.668814. [in Persian] Phelps, N. A., & Valler, D. (2018). Urban development and the politics of dissonance. Territory, Politics, Governance, 6(1), 81-103. Doi: 21622671.2016.1231629/10.1080 Pilehvar, A. (2021). Spatial-geographical analysis of urbanization in Iran. Humanities and Social Sciences Communications, 8(1), 1-12. Doi:10.1057/s41599-021-00741-w Pilehvar, A. A. (2020). Urban unsustainability engineering in metropolises of Iran. Iranian Journal of Science and Technology, Transactions of Civil Engineering, 44(3), 775-785. Doi:10.1007/s40996-019-00290-y Rahimi, A. (2020). Evaluation of urban green spaces in Tabriz from 1976 to 2016 using satellite images and changes prediction with artificial neural networks. Journal of Geography and Planning, 24(71), 67-82. doi: 10.22034/gp.2020.10531 [in Persian] Ramsamy, E. (2006). World Bank and urban development: From projects to policy. Routledge. Doi: 9780203494080/10.4324 Rezaian, B. & Rahnama, M. (2014). Measuring the distribution and density of the metropolis of Iran by using quantitative models. Journal of Arid Regions Geographic Studies, 5(16), 87-107. [in Persian] Sadeghi, M., & Zanganeh Shahraki, S. (2020). Urban spatial structure in central Iran: introduction & analysis of the Ali-Gholi-Agha quarter. Journal of Architecture and Urbanism Seto, K. C., Golden, J. S., Alberti, M., & Turner, B. L. (2017). Sustainability in an urbanizing planet. Proceedings of the National Academy of Sciences, 114(34), 8935-8938. https://doi.org/10.1073/pnas.1606037114 Sinha, S. K. (2018). Causes of urban sprawl: a comparative study of developed and developing world cities. Res. Rev. Int. J. Multidiscip, 3, 1-5. Steurer, M., & Bayr, C. (2020). Measuring urban sprawl using land use data. Land Use Policy, 97, 104799. Doi: 10.1016/j.landusepol.2020.104799 Stevens, P. (2018). The role of oil and gas in the economic development of the global economy. Extractive Industries, 71, 1-746. Stone, C. N., & Sanders, H. T. (Eds.). (1987). The politics of urban development. Studies in Government & Public. Talkhabi, H. R., Soleimani, M., Saeidnia, A., & Zanganeh, A. (2018). Metropolis explosion and sprawl of Tehran within the framework of urban decline theory. Geographical Urban Planning Research (GUPR), 6(3), 451-472. [in Persian] UNDESA. (2018). World urbanization prospects: The 2018 revision, online edition. Veisi, F. (2020). Analysis patterns of circular and seasonal migration of rural labor to cities, case study: Sarvabad County. Journal of Geography and Planning, 23(70), 299-327. [in Persian] Yasin, M. Y., Yusoff, M. M., Abdullah, J., Noor, N. M., & Noor, N. M. (2021). Urban sprawl literature review: Definition and driving force. Geografia, 17(2). Doi:10.17576/geo-2021-1702-10 Zanganeh Shahraki, S., Ahmadifard, N., Farhadikhah, H., Fotouhi Mehrabani, B., Haydari, A., Abdali, Y., ... & Salvati, L. (2020). Spatial planning, urban governance and the economic context: The case of ‘mehr’housing plan, Iran. Land, 9(5), 169. DOI:10.3390/land9050169 Zhang, C., Miao, C., Zhang, W., & Chen, X. (2018). Spatiotemporal patterns of urban sprawl and its relationship with economic development in China during 1990–2010. Habitat international, 79, 51- 60. DOI:10.1016/j.habitatint.2018.07.003 Ziari, K., & Gharakhlou, M. (2009). A Study of Iranian New Towns During Pre–and Post Revolution. Doi: 10.22059/ijer.2009.43 Ziari, K., & Mohammadi, A. (2016). Pathology of Regional Development Management in Iran during the Period 2005-2015. Regional Science Inquiry, 8(3), 47-63. Ziari, Keramatallah, Asadi, Saed, & Oshnoi, Ali. (2014). Gilan Province, Surveys Equilibrium Distribution Models Using Entropy. Geographical Journal of Chashmandaz-e-zagros, 6(20), 7-20. [in Persian] Ziari, Keramatollah. (2006). The planning and functioning of new towns in Iran. Cities. 23. 412-422. 10.1016/j.cities.2006.08.006. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 967 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 251 |
||