سنجش تاب‌آوری ساکنان سکونتگاه‌های غیررسمی پیراشهری و اثرات شاخص‌های توسعه پایدار برتاب آوری آنان (مطالعه موردی: چابهار)

امروزه یکـی از مهم‌ترین مسـائل مطـرح در سکونتگاه‌های غیر رسمی پایین بودن شاخص‌های اقتصادی-اجتماعی از قبیل درآمد، اشتغال، مسکن، تحصیلات، بهداشت و مانند آن است؛ این سکونتگاه‌ها در مواقع بحران توانایی بازگشت بـه حالـت عـادی را از دسـت می‌دهند. تحقیق حاضر باهدف تحلیل و سنجش میزان تاب‌آوری اجتماعی ساکنین سکونتگاه‌های غیررسمی شهر چابهار(محله کمب، مرادآباد و رمین) و همچنین تأثیر وضعیت اقتصادی-اجتماعی بر میزان تاب‌آوری اجتماعی صورت گرفته است. در انجام پژوهش،  از روش  توصیفی و تحلیلی و در جمع آوری اطلاعات از روش اسنادی و کتابخانه ای با رویکرد بازنگری نظامند منابع مرتبط، جهت شناسایی معیارهای اصلی تاب آوری اجتماعی بهره گرفته شد و با روش قیاسی، مدل مفهومی تاب آوری اجتماعی تدوین گردید. متعاقباً از طریق توزیع پرسشنامه مستخرج از مؤلفه‌های تاب آوری اجتماعی، به صورت هدفمند و تحلیل داده های کیفی و کمی حاصل شده، درجه اهمیت هر معیار مورد ارزیابی واقع شد.  حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران 381 پرسشنامه محاسبه و به روش نمونه گیری تصادفی ساده توزیع گردید. در این پژوهش تجزیه و تحلیل داده‌ها و اطلاعات از طریق آزمون‌های آماری شامل آزمون‌های همبستگی، تحلیل واریانس،آزمون ویلکاکسون، آزمون tتک نمونه‌ای وآزمون تعقیبیpost hoc  صورت گرفته است. یافته‌های این پژوهش نشان می دهد که از نظر شاخص‌های اجتماعی محله کمب با میانگین 358/3 و محله مرادآباد با میانگین 015/3 بیشترین و کمترین شاخص اجتماعی را به خود اختصاص داده‌اند، اما از نظر شاخص‌های زیست محیطی محله مرادآباد با میانگین 333/3 و محله رمین با 044/3 بیشترین و کمترین میانگین این شاخص را دارند. با نگاهی دیگر به نتایج متوجه می‌شویم که این محله کمب است که از نظر شاخص‌های اقتصادی و فرهنگی با میانگین بیشتری از دو محله دیگر پیشی می‌گیرد و نتایج روشن می کند که محله کمب  تاب آوری بیشتری را نسبت به دو محله دیگر در شهر چابهار دارد.