| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شمارهها | 1,560 |
| تعداد مقالات | 19,047 |
| تعداد مشاهده مقاله | 64,773,230 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 23,826,254 |
تحلیل شاخصهای موثر و کاربست هوش مصنوعی در ارتقای زیستپذیری شهرها (مطالعه موردی: مادی نیاصرم شهر اصفهان) | ||
| جغرافیا و برنامهریزی | ||
| دوره 29، شماره 94، 1404، صفحه 415-390 اصل مقاله (2.36 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/gp.2025.65703.3360 | ||
| نویسندگان | ||
| سهیلا رضایی1؛ مسعود تقوایی* 2 | ||
| 1دانشجوی دکترای دانشکده علوم جغرافیایی و برنامه ریزی،دانشگاه اصفهان،ایران | ||
| 2استاددانشکده علوم جغرافیایی و برنامه ریزی،دانشگاه اصفهان،ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف: زیستپذیری یکی از جدیدترین رویکردهای توسعه شهری است که از شاخصها و معیارهای مختلفی برای ارزیابی کیفیت فضاهای شهری استفاده میکند. شاخصهای ارائه شده وابستگی بالایی به محدوده مورد نظر و هدف مطالعه دارد؛ ازاینرو سیستمهای ارزیابی مختلفی در سراسر جهان جهت سنجش زیستپذیری وجود دارد. هدف مطالعه حاضر ارائه مدل بومی ارزیابی زیستپذیری در شهرهای ایران است تا به کمک آن امکان بررسی میزان دستیابی به رویکرد زیستپذیری فراهم گردد. روش پژوهش: در مطالعه حاضر با بکارگیری روش توصیفی تحلیلی و پیمایشی در گام نخست براساس مطالعات موجود مجموعه شاخصهای ارزیابی کیفیت زیستپذیری ارائه میگردد که مبنای تدوین پرسشنامه سنجش زیستپذیری هستند و با استفاده از آن وضعیت زیستپذیری در محدوده مادی نیاصرم شهر اصفهان بررسی میشود. نمونه آماری با استفاده از فرمول کوکران شامل 390 از شهروندان ساکن در حاشیه مادی نیاصرم است. دادههای حاصل از پرسشنامه به کمک نرمافزار SPSS و تکنیک تحلیل عاملی اکتشافی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: براساس نتایج شاخصهای زیستپذیری در قالب پنج گروه شامل: کیفیت دسترسی به امکانات و خدمات با واریانس تجمعی 28.48 درصد، کیفیت شهری و قابلیتهای محیطی با واریانس تجمعی 22.07 درصد، کیفیت عوامل اجتماعی فرهنگی با واریانس تجمعی 8.06 درصد، کیفیت پیادهمداری و زیرساختهای شهری با واریانس تجمعی 7.52 درصد و کیفیت عوامل اقتصادی و مدیریتی با واریانس تجمعی 5.85 درصد طبقهبندی شد. نتیجهگیری: باتوجهبه اینکه ارتقا زیستپذیری در شهرها از مباحث مطرح در سیستم مدیریت و برنامهریزی است بکارگیری اولویتهای مطرح شده در تسهیل اجرای این رویکرد موثر خواهد بود. در بخش آخر طرحهای پیشنهادی در جهت ارتقا زیستپذیری محدوده به کمک هوش مصنوعی bing image creator ارائه شده است. از اهم پیشنهادات میتوان به تامین دسترسی، رفع کمبودهای موجود، توسعه شبکه پیادهراه، حل مشکلات ترافیکی و مدیریت کارآمد اقتصادی اشاره کرد. | ||
تازه های تحقیق | ||
در مطالعه حاضر نسبت به گردآوری شاخصهای زیستپذیری بر اساس مطالعات موجود اقدام شد و سپس میزان موجودیت این شاخصها در حاشیه مادی نیاصرم مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نتایج آزمون تی مادی نیاصرم بهعنوان یک محدوده زیستپذیر شناسایی شد و در گام بعد با بهکارگیری روش تحلیل عاملی اکتشافی عوامل و شاخصهای زیستپذیری در 5 گروه دستهبندی شد که اولویتبندی برنامهریزی در این محدوده را تعیین میکند و در نهایت در قالب مدل پیشنهادی ارائه شده در شکل 13 به تبیین عوامل مؤثر بر زیستپذیری فضاهای شهری پرداخته شد. ارائه الگوی توسعه مناسب که از دل مطالعات زیرساختی و توجه به پتانسیلهای بالقوه این محدوده برآمده باشد با کاهش مشکلات موجود در جهت ارتقا زیستپذیری فضاهای شهری تأثیرگذار خواهد بود و امکان برنامهریزی واقعگرایانه در جهت دستیابی به توسعه پایدار را فراهم میکند. باتوجهبه اینکه زیستپذیری بر ارتقا کیفیت زندگی تمرکز دارد، در صورت پیادهسازی و اجرای این رویکرد میتواند بهعنوان یک طرح بالادستی عمل کرده و مشکلات گوناگون حوزه شهری از جمله مسائل و مشکلات اقتصادی، اجتماعی، مدیریتی، زیستمحیطی و... را برطرف یا تعدیل نماید و از جهت موضعی باتوجهبه جایگاه شهر اصفهان در نظام شهری ایران، پیشینه ارزشمند فرهنگ و تمدنی آن، همچنین لزوم حفاظت و حراست از میراث گرانبهای گذشتگان یعنی شبکه مادیها و در راستای استفاده بهینه از منابع و زیرساختهای موجود اجرای رویکرد زیستپذیری اقدام مؤثری خواهد بود. بررسی کیفیت زیستپذیری در سایر محدودههای شهر و مقایسه نتایج حاصل بهعنوان پیشنهادات پژوهشی قابلبررسی خواهد بود | ||
| کلیدواژهها | ||
| زیستپذیری؛ شاخص؛ تحلیل عاملی اکتشافی؛ مادی نیاصرم؛ کلانشهر اصفهان | ||
| اصل مقاله | ||
|
هدف: زیستپذیری یکی از جدیدترین رویکردهای توسعه شهری است که از شاخصها و معیارهای مختلفی برای ارزیابی کیفیت فضاهای شهری استفاده میکند. شاخصهای ارائه شده وابستگی بالایی به محدوده مورد نظر و هدف مطالعه دارد؛ ازاینرو سیستمهای ارزیابی مختلفی در سراسر جهان جهت سنجش زیستپذیری وجود دارد. هدف مطالعه حاضر ارائه مدل بومی ارزیابی زیستپذیری در شهرهای ایران است تا به کمک آن امکان بررسی میزان دستیابی به رویکرد زیستپذیری فراهم گردد. روش پژوهش: در مطالعه حاضر با بهکارگیری روش توصیفی تحلیلی و پیمایشی در گام نخست بر اساس مطالعات موجود مجموعه شاخصهای ارزیابی کیفیت زیستپذیری ارائه میگردد که مبنای تدوین پرسشنامه سنجش زیستپذیری هستند و با استفاده از آن وضعیت زیستپذیری در محدوده مادی نیاصرم شهر اصفهان بررسی میشود. نمونه آماری بر اساس فرمول کوکران شامل 390 از شهروندان ساکن در حاشیه مادی نیاصرم است. دادههای حاصل از پرسشنامه به کمک نرمافزار SPSS و تکنیک تحلیل عاملی اکتشافی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: بر اساس نتایج شاخصهای زیستپذیری در قالب پنج گروه شامل: کیفیت دسترسی به امکانات و خدمات با واریانس تجمعی 48/28 درصد، کیفیت شهری و قابلیتهای محیطی با واریانس تجمعی 07/22 درصد، کیفیت عوامل اجتماعی فرهنگی با واریانس تجمعی 06/8 درصد، کیفیت پیادهمداری و زیرساختهای شهری با واریانس تجمعی 52/7 درصد و کیفیت عوامل اقتصادی و مدیریتی با واریانس تجمعی 85/5 درصد طبقهبندی شد. نتیجهگیری: باتوجهبه اینکه ارتقا زیستپذیری در شهرها از مباحث مطرح در سیستم مدیریت و برنامهریزی است بهکارگیری اولویتهای مطرح شده در تسهیل اجرای این رویکرد مؤثر خواهد بود. در بخش آخر طرحهای پیشنهادی در جهت ارتقا زیستپذیری محدوده به کمک هوش مصنوعی ارائه شده است. از اهم پیشنهادات میتوان به تأمین دسترسی، رفع کمبودهای موجود، توسعه شبکه پیادهراه، حل مشکلات ترافیکی و مدیریت کارآمد اقتصادی اشاره کرد. | ||
| مراجع | ||
|
آذر، علی (1400)، بررسی میزان زیستپذیری در محلات دروازهدار در کلانشهر تبریز، مطالعات جامعهشناسی، 13(50):7-30. 10.30495/jss.2021.1875035.1159:doi
افشار کهن، جواد، اسماعیل بلالی و علی قدسی (1391)، بررسی ابعاد اجتماعی مسئله کنترل ترافیک شهری؛ مورد مطالعه: مشهد، مجله مطالعات شهری،2(4)، 59-90.
امیری، خدابخش (1399). ساماندهی و مدیریت ترافیک شهری با کمک سیستم های حمل و نقل هوشمند. معماری شناسی، 3(17)، 17-23.
اصغری زمانی، اکبر؛ تیموری، ایرج و سید مصفایی، میر علی (1403). مقایسه تطبیقی زیستپذیری فضاهای شهری در مناطق نوساز و قدیمی شهر تبریز (محلات مورد مطالعه: اهراب و ولیعصر). جغرافیا و برنامهریزی. doi: 10.22034/gp.2024.59968.3224
اکبری، نعمتاله؛ مویدفر، روزیتا و میرزائی خوندابی، فرزانه (1396)، تحلیل زیستپذیری در بافت فرسوده شهر اصفهان با تأکید بر استراتژی توسعه شهری، فصلنامه علمیپژوهشی اقتصاد و مدیریت شهری، 6(1(پیاپی 21))، 33-50. doi: 10.29252/iueam.6.21.33
ارثیا، علیرضا و مهربانی گلزار، محمدرضا (1397). الگوی توسعه شهری مبتنی بر عناصر طبیعی و ارزشآفرین نمونه مورد مطالعه: مادیهای اصفهان و ارزش افزوده آن بر بافت همجوار. باغ نظر، 15(62)، 25-36. doi: 10.22034/bagh.2018.66283
ابوالقاسم گلستاننژاد، سید رسول موسوی، اعظم ارشدیپور، اعظم نصری، مائده خلیلیان، عبدالمجید باباصفری. (1394)، اطلس کلانشهر اصفهان، همصدا.
اشنویی نوش آبادی، امیر و محمد ابراهیمی، مهشید (1400). تعیین پیشران های کلیدی موثر بر زیست پذیری شهری با رویکرد آینده پژوهی (مطالعه موردی: شهر کاشان). جغرافیا و برنامهریزی. 25(76)، 27-41. doi: 10.22034/gp.2021.13132
برندک، فرهاد (1398). تحلیل شاخصهای عملکرد زیستی مناطق شهری اصفهان در تحقق پایدار. فصلنامه علمی پژوهشهای بومشناسی شهری، 10(19): 13-26. doi: 10.30473/grup.2019.5640
بندرآباد، علی (1390)، شهر زیستپذیر از مبانی تا معانی، نشر آذرخش، تهران.
پورمحمدی، محمدرضا؛ صدر موسوی، میرستار و آذر، علی (1389)، بررسی و تحلیل پایداری و سرزندگی مناطق تبریز با تأکید بر امنیت شهری با نگرش جامعهشناختی، فصلنامه مطالعات جامعهشناسی. 2(6)، 7-25.
حکمتنیا، حسن؛ موسوی، میرنجف؛ سبحانی، نوبخت و سلمانزاده، سینا (1400)، تأثیر آسیبهای اجتماعی بر زیستپذیری در فضاهای شهری (مطالعه موردی: شاهیندژ)، پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری، 9(1): 29-50. doi: 10.22059/jurbangeo.2021.301572.1273
حیدری، داریوش (1396). اصفهان شهر مادیها، پایگاه خبری آنلاین شهرستان خمینیشهر، http://daneshnam.ir/
جهانگیر، صبا؛ صارمی، حمیدرضا و کلانتری خلیلآباد، حسین (1398). امکان سنجی ارتقاء پیاده مداری با رویکرد سرزندگی در فضاهای شهری؛ مطالعه موردی: طراحی خیابان امام خمینی(ره ) سنندج. مطالعات شهر ایرانی اسلامی، 9(35 )، 47-64.
زنگنه، مهدی؛ خاوری، عاطفه و بنیاسدی، طیبه (1397). سنجش و ارزیابی میزان زیست پذیری سکونتگاه های شهری مناطق مرزی موردمطالعه: تربت جام. شهر پایدار، 1(2 )، 31-46. doi: 10.22034/jsc.2018.88228
خادمالحسینی، احمد؛ داودی، محمد؛ صابری، حمید؛ گندمکار، امیر و مهکویی، حجت (1400)، ارزیابی و تحلیل مؤلفههای زیستپذیری مناطق هشتگانه شهر اهواز، فصلنامه جغرافیا و مطالعات محیطی، 10(37)، 7-20.
خراسانی، محمدامین؛ رضوانی، محمدرضا؛ مطیعی لنگرودی، سید حسن و رفیعیان، مجتبی (1391)، سنجش و ارزیابی زیستپذیری روستاهای پیرامون شهری (مطالعه موردی: شهرستان ورامین)، پژوهشهای روستایی، 3(4): 79-104، doi: 10.22059/jrur.2013.30233
خراسانی، محمدامین (1395)، تاملی در مفهوم زیستپذیری؛ شناخت، سنجش و رویکردها، نشریه شباک، 2(1): 11-18.
زالنژاد، کاوه؛ حسینی، سید فضل اله و علیپور، یوسف (1398)، تأثیر اصول شهر زیستپذیر در ارتقای سطح رضایتمندی شهروندان، مورد مطالعاتی: ناحیه 4 منطقه 4 شهرداری تهران، معماری و شهرسازی آرامانشهر، شماره 28، 171-183. doi: 10.22034/aaud.2019.111756.1388
رضازاده، راضیه و لطیفی اسکویی، لاله (1393)، تاثیر قابلیت پیادهمداری محلهها بر رضایتمندی سکونتی، نمونه موردی: محله چیذر، معماری و شهرسازی آرمانشهر، شماره 13، 321-331.
روستایی، شهریور و کوهی قولقاسم، فریبا (1402). شناسایی نیروهای کلیدی مؤثر بر زیستپذیری شهری کودکان با رویکرد آیندهنگاری (مطالعه موردی: منطقه 3 تبریز). جغرافیا و برنامهریزی، 27(85): 93-100. doi: 10.22034/gp.2023.16825
سلیمانی مهرنجانی، محمد؛ تولایی، سیمین؛ رفیعیان، مجتبی؛ زنگانه، احمد و فروغ خزائی نژاد (1395) زیستپذیری شهری: مفهوم، اصول، ابعاد و شاخصها، پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری، شماره 1، 27-50. doi: 10.22059/jurbangeo.2016.58120
شماعی، علی؛ بیگدلی، لیلا (1395). ابعاد زیستپذیری در منطقه 17 تهران، نشریه جغرافیا، 4(50):171-192
عزیزی، محمدمهدی (1392). تحلیلی بر رابطه سرانه کاربری های زمین و اندازه شهر در طرح های جامع شهرهای ایران. معماری و شهرسازی (هنرهای زیبا)، 18(4)، 25-36. doi: 10.22059/jfaup.2013.51679
صابری، حمید؛ گندمکار، امیر؛ مهکویی، حجت؛ داودی، محمد و خادم الحسینی، احمد (1400)، بررسی سازوکارهای مداخله شهرداری در زیستپذیری شهرها (مطالعه موردی: شهر اهواز)، نشریه نگرشهای نو در جغرافیای انسانی، 13(2): 647-662.
ضرابی، اصغر؛ محمدی، جمال و عبداللهی، علیاصغر (1389). بررسی و ارزیابی منابع ثابت و متحرک در آلودگی هوای شهر اصفهان، فصلنامه علمیپژوهشی انجمن جغرافیای ایران، دوره جدید، 8(26).
فصیحی، حبیبالله؛ پریزادی، طاهر و کرمی، تاجالدین (1398)، بررسی نقش پیادهراهها در سرزندگی فضاهای عمومی مورد مطالعه: پیادهراه حرم شهر ری، شهر پایدار، 2(4): 1-15. doi: 10.22034/jsc.2020.189423.1040
فرج الهی، عاطفه؛ پورمحمدی، محمدرضا؛ حیدری چیانه، رحیم و مختاری، داود (1401). تحلیل تطبیقی زیست پذیری شهری با تاکید بر شاخصهای کالبدی مناطق دهگانه کلانشهرتبریز. جغرافیا و برنامهریزی، 26(81): 173-189. doi: 10.22034/gp.2021.48133.2897
قبادیانی، ناصرخسرو (1369). سفرنامه ناصرخسرو، تهران: نشر مرکز.
قلعهنویی، محمود و علیخانی، مینو (1393). ارزیابی مادیهای اصفهان به منزله سبز راه، با رویکرد توسعه پایدار (نمونه موردی: نهر نیاصرم). محیطشناسی، 40(4)، 1067-1082. doi: 10.22059/jes.2014.53020
کلانتری، صدیقه و محمدی، محمود (1392). تدوین راهکارهایی برای ساماندهی و احیای مادی های بافت قدیم شهر اصفهان. مرمت و معماری ایران (مرمت آثار و بافت های تاریخی فرهنگی)، 3(5)، 15-32.
کوهجانی گوجی، زهره؛ جولایی، شیرین و ستاری وند، ملیحه (1399)، سنجش پیاده مداری (نمونه موردی: وضعیت محلات ناحیه یک منطقه 11 شهرداری مشهد)، نشریه پژوهشهای نوین علوم جغرافیایی، معماری و شهرسازی، 3(25)، 1-23.
مجرد، حمیده (1396)، تحلیل فضایی زیستپذیری درمناطق شهر شهریار، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشکده علوم جغرافیایی، گروه جغرافیای انسانی، رشته جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه خوارزمی.
مهدیزاده، جواد (1379)، مفاهیم و مبانی پیادهراهسازی، مجله شهرداریها، آذرماه 1379، شماره 19.
محبوبفر، محمدرضا؛ رامشت، محمدحسین؛ یزدانپناه، حجت اله و اذانی، مهری (1397). بررسی روند تغییرات شاخص کیفیت هوا در راستای مدیریت بحران آلودگی هوای شهر اصفهان. مدیریت شهری، 17(50 )، 323-336.
محمدی، پژمان؛ زیاری، یوسفعلی و توکلان، علی (1399)، تحلیلی بر اثرگذاری ابعاد مدیریت شهری بر شاخصهای زیستپذیری شهری (مطالعه موردی: شهر شهرکرد)، پژوهشهای جغرافیای انسانی، 52(3): 1055-1069. doi: 10.22059/jhgr.2019.277044.1007871
محمودیان، کیومرث و آذر، علی (1398). بررسی عوامل مؤثر بر رشد پراکنده شهری درکلانشهر تبریز با استفاده از مدل های سنجش توسعه شهری. مطالعات محیطی هفت حصار (هفت حصار)، 8(30). 31-46، doi: 10.29252/hafthesar.8.30.5
ماجدی، حمید و احمدی، فرشته (1387). نقش مادیها در شکلگیری ساختار فضایی شهر اصفهان. هویت شهر، 2(3)، 39-50.
محلوجی، مهرداد؛ خادم الحسینی، احمد؛ صابری، حمید و قائد رحمتی، صفر (1400). ارزیابی عوامل مؤثر بر زیستپذیری شهری در سکونتگاههای غیررسمی، مطالعه منطقه 14 شهر اصفهان، فصلنامه جغرافیا و مطالعات محیطی، 10(30و40)، 7-20.
نامداریان، احمدعلی؛ بهزادفر، مصطفی و خانی، سمیه (1395). نقش شبکۀ مادیها در تحولات سازمان فضایی اصفهان تاریخی, از آغاز تا پایان دورۀ صفوی. مطالعات معماری ایران، 5(10)، 207-228.
نصیری هنده خاله، اسماعیل (1398). مدل معادلات ساختاری اثر مؤلفه سرمایه اجتماعی بر زیستپذیری کانونهای کوچک شهری استان البرز، پژوهشهای جغرافیای انسانی، 51(3)، 715-730. doi: 10.22059/jhgr.2019.273629.1007846
نوریان، فرشاد؛ عبداللهپور، سیدسجاد؛ قاضی، رضا و قضایی، محمد (1399). ارزیابی تاثیر امنیت بر زیستپذیری بافتهای فرسوده شهری و ارائه راهبردهای ارتقای آن، مورد مطالعاتی: محله انصار شهر مشهد، معماری و شهرسازی آرمانشهر، شماره 33: 279-297، doi: 10.22034/aaud.2021.137079.1583
وارثی، حمیدرضا و رضایی آدریانی، سهیلا (1403). سنجش و ارزیابی کیفیت سکونت و میزان برخورداری از خدمات اولیه در مساکن شهری با استفاده از روش VIKOR مطالعه موردی: مناطق شهری کلانشهر اصفهان، فصلنامه علمی و پژوهشی پژوهش و برنامه ریزی شهری، doi: 10.30495/jupm.2023.30427.4185
ایراندوست، کیومرث؛ عیسیلو، علیاصغر و شاه مرادی، بهزاد (1394). شاخص زیستپذیری در محیطهای شهری مطالعه موردی: بخش مرکزی شهر قم، فصلنامه علمی - پژوهشی اقتصاد و مدیریت شهری، 4(13)
یوسف طالشی، شیده؛ مؤذن جمشیدی، سیده هما؛ اکبری، نعمت اله و بارانی فرد، فریبرز (1399). ارزیابی زیستپذیری فرهنگی در کلانشهر مشهد، نهمین کنفرانس و دومین کنفرانس برنامهریزی و مدیریت شهری، مشهد. https://civilica.com/doc/1138187
Al-Thani, S., Amato, A., Koç, M., & Al-Ghamdi, S. (2019). Urban Sustainability and Livability: An Analysis of Doha’s Urban-form and Possible Mitigation Strategies. Sustainability, 11(3), 1-25. https://doi.org/10.3390/su11030786. Ahmed, N. O., El-Halafawy, A. M., Amin, A. M. (2019), A Critical Review of Urban Livability, European Journal of Sustainable Development, 8(1), 165-182, Doi: 10.14207/ejsd.2019.v8n1p165 Ala-Mantila, S., Heinonen, J., Junnila, S., Saarsalmi, P.,)2018(. Spatial nature of urban well-being. Reg. Stud. 52 (7), 959–973. https://doi.org/10.1080/ 00343404.2017.1360485. Bhowmick, D., Winter, S., Stevenson, M., Vortisch, P. (2021), Exploring the viability of walk-sharing in outdoor urban spaces, Computers, Environment and Urban Systems, 88(-), 1-15, https://doi.org/10.1016/j.compenvurbsys.2021.101635 Baum, S., Arthurson, K., & Rickson, K. (2010). Happy People in Mixed-up Places: The Association between the Degree and Type of Local Socioeconomic Mix and Expressions of Neighbourhood Satisfaction. Urban Studies, 47(3), 467–485. https://doi.org/10.1177/0042098009351941 Banai, R., & Rapino, M. (2009). Urban theory since a theory of good city form (1981)–a progress review. Journal of Urbanism, 2 (3), 259-276. https://doi.org/10.1080/17549170903466095 Corben, B., & Oxley, J. (2006). Emerging road safety philosophies and their significance for safe walking, available at [https://www.researchgate.net/publication/254847441_Emerging_road_safety_philosophies_and_their_significance_for_safe_walking] Charron, N., Dijkstra, L., & Lapuente, V. (2013). Regional Governance Matters: Quality of Government within European Union Member States. Regional Studies, 48(1), 68–90. https://doi.org/10.1080/00343404.2013.770141 Doeksen, H. (1997). Reducing crime and the fear of crime by reclaiming New Zealand’s suburban street. Landscape and Urban Planning, 39(2–3), 243–252. https://doi.org/10.1016/S0169-2046(97)00057-1 Esmonde, K., & Jette, S. (2018). Fatness, Fitness, and Feminism in the Built Environment: Bringing Together Physical Cultural Studies and Sociomaterialisms, to Study the “Obesogenic Environment.” Sociology of Sport Journal, 35(1), 39–48. https://doi.org/10.1123/ssj.2016-0121 Gillis, D., Semanjski, I., & Lauwers, D. (2015). How to Monitor Sustainable Mobility in Cities? Literature Review in the Frame of Creating a Set of Sustainable Mobility Indicators. Sustainability, 8(1), 29. https://doi.org/10.3390/su8010029. Holmberg, S., Rothstein, B., Nasiritousi, N, (2009), Quality of Government: What You Get, Annual Review of Political Science, 12(1), 10.1146/annurev-polisci-100608-104510 Hankins, K. B. (2009). The disappearance of the state from “livable” urban spaces. Antipode, 41(5), 845–866. Halat, H., Saberi, M., Frei, C. A., Frei, A. R., & Mahmassani, H. S. (2015). Impact of Crime Statistics on Travel Mode Choice. Transportation Research Record: Journal of the Transportation Research Board, 2537(1), 81–87. https://doi.org/10.3141/2537-09 Kashef, M. (2016). Urban livability across disciplinary and professional boundaries. Frontiers of Architectural Research, 5(2), 239–253. https://doi.org/10.1016/j.foar.2016.03.003 Liang, L., Deng, X., Wang, P., Wang, Z., & Wang, L. (2020). Assessment of the impact of climate change on cities livability in China. Science of The Total Environment, 726, 138339. https://doi.org/10.1016/j.scitotenv.2020.138339 Leslie, E., & Cerin, E. (2008). Are perceptions of the local environment related to neighbourhood satisfaction and mental health in adults? Preventive Medicine, 47(3), 273–278. http://dx.doi.org/10.1016/j.ypmed.2008.01.014 Insch, A., & Florek, M. (2010). Place satisfaction of city residents: Findings and implications for city branding. In G. Ashworth & M. Kavaratzis (Eds.), Towards effective place brand management: Branding European cities and regions (pp. 191-204). Cheltenham, UK: Edward Elgar. Liu, J., Nijkamp, P., Huang, X., & Lin, D. (2017). Urban livability and tourism development in China: Analysis of sustainable development by means of spatial panel data. Habitat International, 68, 99–107. https://doi.org/10.1016/j.habitatint.2017.02.005 Lowe, M., Whitzman, C., Badland, H., Davern, M., Aye, L., Hes, D., Butterworth, I., & Giles-Corti, B. (2015). Planning Healthy, Liveable and Sustainable Cities: How Can Indicators Inform Policy? Urban Policy and Research, 33(2), 131–144. https://doi.org/10.1080/08111146.2014.1002606 Saeed, U., Ahmad, S. R., Mohey-ud-din, G., Butt, H. J., & Ashraf, U. (2022). An Integrated Approach for Developing an Urban Livability Composite Index—A Cities’ Ranking Road Map to Achieve Urban Sustainability. Sustainability, 14(14), 8755. https://doi.org/10.3390/su14148755 Satu, S. A. (2014). An examination of the livability of dense urban neighborhoods in Dhaka: the impacts of urban planning. HKU Theses Online (HKUTO), DOI: 10.5353/th_b5328047 Satu, S. A., & Chiu, R. L. H. (2019). Livability in dense residential neighbourhoods of Dhaka. Housing Studies, 34(3), 538–559. https://doi.org/10.1080/02673037.2017.1364711 Shu, X., Mesimäki, M., Kotze, D. J., Wales, M., Xie, L., Benicke, R., & Lehvävirta, S. (2022). Needs and expectations of German and Chinese children for livable urban green spaces revealed by the method of empathy-based stories. Urban Forestry & Urban Greening, 68, 127476. https://doi.org/10.1016/j.ufug.2022.127476 Sheikh, W. T., & van Ameijde, J. (2022). Promoting livability through urban planning: A comprehensive framework based on the “theory of human needs.” Cities, 131, 103972. https://doi.org/10.1016/j.cities.2022.103972 Swinburn, B., Egger, G., & Raza, F. (1999). Dissecting Obesogenic Environments: The Development and Application of a Framework for Identifying and Prioritizing Environmental Interventions for Obesity. Preventive Medicine, 29(6), 563–570. https://doi.org/10.1006/pmed.1999.0585 Schulz A, Northridge ME. (2004), Social determinants of health: implications for environmental health promotion. Health Educ Behav, 31(4):455-71. doi: 10.1177/1090198104265598. Shekhar, H., Schmidt, A. J., & Wehling, H.-W. (2019). Exploring wellbeing in human settlements - A spatial planning perspective. Habitat International, 87, 66–74. https://doi.org/10.1016/j.habitatint.2019.04.007 Tan, K. G., NIE, T., & Baek, S. (2016). Empirical assessment on the liveability of cities in the Greater China Region. Competitiveness Review, 26(1), 2–24. doi:10.1108/cr-11-2015-0087 Traunmueller, M., Marshall, P., … Capra, L. (2016). When you’re a stranger: Evaluating safety perceptions of (un) familiar urban places. In Proceedings of the Second International Conference on IoT in Urban Space, 71-77, ACM. Türksever, A. N. E. (2001). Possibilities and limitations for the measurementof the quality of life in urban areas. Social Indicators Research, 53(2), 163–187. https://doi.org/10.1023/A:1026512732318 Nieuwenhuijsen, M. J. (2020). Urban and transport planning pathways to carbon neutral, liveable and healthy cities; A review of the current evidence. Environment International, 140, 105661. https://doi.org/10.1016/j.envint.2020.105661 Mouratidis, K. (2021). Urban planning and quality of life: A review of pathways linking the built environment to subjective well-being. Cities, 115, 103229. https://doi.org/10.1016/j.cities.2021.103229 Matei, S., Ball-Rokeach, S. J., & Qiu, J. L. (2001). Fear and misperception of Los Angeles urban space: A spatial-statistical study of communication-shaped mental maps. Communication Research, 28(4) , 429–463, https://doi.org/10.1177/009365001028004004 Oxford Advance Learner Dictionary. 2010. 10th edition. Oxford University Press. UK. Paul, A. (2024). Assessment of metropolitan livability variations using objective-subjective approach. World Development Sustainability, 4, 100135. https://doi.org/10.1016/j.wds.2024.100135 Parker, J., & Simpson, G. D. (2018). Public Green Infrastructure Contributes to City Livability: A Systematic Quantitative Review. Land, 7(4), 161. https://doi.org/10.3390/land7040161 Pandey, R., Garg, Y. K., & Bharat, A. (2013). Understanding qualitative conceptions of livability: An Indian perspective. International Journal of Research in Engineering and Technology, 2(12), 374–380. https://doi.org/10.15623/ijret.2013.0212064 Uwe, A. (2022). Urban livability in socially disadvantaged neighborhoods: The experience of the German program “socially integrative city.” Frontiers of Architectural Research, 11(5), 783–794. https://doi.org/10.1016/j.foar.2021.12.006 Urban Land Institute, (2013), 10 Principles for Liveable High Density Cities: Lessons from Singapore (Singapore: Urban Land Institute). Available at http://www.uli.org/ (accessed 10 December 2023). Valcárcel-Aguiar, B., Murias, P., & Rodríguez-González, D. (2018). Sustainable Urban Liveability: A Practical Proposal Based on a Composite Indicator. Sustainability, 11(1), 86. https://doi.org/10.3390/su11010086 Valença, G., Stumpf, G., Soares, C., & Moura, F. (2022). Screening walkability violations through self-reported claims by smartphone detection: The case of Lisbon, Portugal. Transportation Research Procedia, 62, 648–655. https://doi.org/10.1016/j.trpro.2022.02.080 Zhan, D., Kwan, M.-P., Zhang, W., Fan, J., Yu, J., & Dang, Y. (2018). Assessment and determinants of satisfaction with urban livability in China. Cities, 79, 92–101. https://doi.org/10.1016/j.cities.2018.02.025 Zhu, L., Guo, Y., Zhang, C., Meng, J., Ju, L., Zhang, Y., & Tang, W. (2020). Assessing Community-Level Livability Using Combined Remote Sensing and Internet-Based Big Geospatial Data. Remote Sensing, 12(24), 4026. https://doi.org/10.3390/rs12244026 Zenker, S., Petersen, S., & Aholt, A. (2013). The Citizen Satisfaction Index (CSI): Evidence for a four basic factor model in a German sample. Cities, 31, 156–164. https://doi.org/10.1016/j.cities.2012.02.006 Zenker, S., Rütter, N. (2014), Is satisfaction the key? The role of citizen satisfaction, place attachment and place brand attitude on positive citizenship behavior, Cities, 38, 11-17, https://doi.org/10.1016/j.cities.2013.12.009 Zhang, S., Wu, W., Xiao, Z., Wu, S., Zhao, Q., Ding, D., & Wang, L. (2023). Creating livable cities for healthy ageing: Cognitive health in older adults and their 15-minute walkable neighbourhoods. Cities, 137, 104312. https://doi.org/10.1016/j.cities.2023.104312 | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,395 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 269 |
||