| تعداد نشریات | 45 |
| تعداد شمارهها | 1,469 |
| تعداد مقالات | 17,958 |
| تعداد مشاهده مقاله | 58,287,773 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 19,747,675 |
تأثیر مولفههای حکمروایی شهری بر تحققپذیری بازآفرینی شهری در بافتهای فرسوده؛ مورد مطالعه شهرکرد | ||
| فضای شهری و حیات اجتماعی | ||
| دوره 4، شماره 13، مرداد 1404، صفحه 29-1 اصل مقاله (958.93 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی و پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/jprd.2024.63832.1131 | ||
| نویسندگان | ||
| علی حسینی* ؛ محمدرسول ظفری؛ علی صابری | ||
| گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| گذار از دیدگاه حکمرانی با نگاه بالا به پایین و متمرکز مدیریتی بهسوی دیدگاه فراسنتیِ مردم مبنا با رویکردی پایین به بالا و دیدگاه مشارکتی منسجم و یکپارچه یکی از مهمترین تغییرات دو قرن گذشته تا به امروز بوده است. در دوران معاصر بهجای مدیریت بسته و انحصاری، دیدگاهی باز با نقش دادن به همه ارکان دخیل حاکم شد. با هدف پژوهش حاضر بررسی وضعیت موجود مؤلفههای حکمروایی شهری و تبیین نقش و اثرگذاری آنها در تحققپذیری بازآفرینی بافت فرسوده شهرکرد میپردازد. نتایج بررسیها نشان داد وضعیت ابعاد و شاخصهای حکمروایی شهری و بازآفرینی در بافت فرسوده شهرکرد مناسب نیست. مطابق نتایج به دست آمده از آزمونهای آماری بین شاخصهای حکمروایی مطلوب شهری و بازآفرینی اجتماعمحور رابطه معناداری وجود دارد و شاخصهای حکمروایی بر بازآفرینی بافت فرسوده شهرکرد تأثیر مثبتی دارند. همچنین با توجه به نتایج حاصل از معادلات ساختاری در تایید رابطه معنادار و مثبت بین حکمروایی شهری و مولفههای آن با مولفههای بازآفرینی، حکمروایی شهری بیشترین تاثیرگذاری را بر بعد زیستمحیطی بازآفرینی دارد. در بین مولفههای حکمروایی شهری نیز، مولفههای پاسخگویی و اجماعگرایی اثرگذاری بیشتری بر ابعاد مورد مطالعه بازآفرینی دارند. در حالیکه قانونمندی و مسئولیتپذیری نسبت به دیگر مولفهها اثرگذاری پایینی در پیشگویی بازآفرینی شهری داشتهاند. برای بهبود وضعیت بازآفرینی در بافت فرسوده شهرکرد، نیاز به تغییر رویکرد مدیریتی و توجه بیشتر به خواست و نظر ساکنان است. ایجاد فضاهای جدید باید با توجه به فرهنگ و خواست مردم صورت گیرد تا حس تعلق و آرامش اجتماعی افزایش یابد. | ||
تازه های تحقیق | ||
مدیریت و برنامهریزی از ابتدای تاریخ همراه و یاور انسان بوده و به تدریج با توجه به نوع زندگی، دیدگاه، و عقاید متنوع انسانی رشد و گسترش و همچنین تغییر و تحول یافته است. در این سیر، مفهوم حکمروایی از دیدگاهی سنتی و بالا به پایین به دیدگاهی منسجم و یکپارچه و همه شمول دست یافت که در آن، به جای مدیریتی بسته و انحصاری، دیدگاهی باز با نقش دادن به همه ارکان دخیل حاکم شد. با توجه به نکتهای که در اهمیت مفهوم حکمروایی شهری و ارتباط لاینفک آن با زندگی شهری ذکر گردید، پژوهش حاضر قصد دارد وضعیت موجود بافت فرسوده شهرکرد را از نظر برخورداری از مؤلفههای متنوع حکمروایی شهری و همچنین میزان ارتباط و اثرگذاری هرکدام بر وضعیت موجود بازآفرینی و ابعاد مورد بررسی آن در این بافت و از دیدگاه ساکنان مورد مطالعه قرار دهد. نتایج بهدست آمده نشان داد بافت فرسوده شهرکرد از نظر برخورداری از مولفههای حکمروایی و بازآفرینی شهری وضعیت نامناسبی دارد. در این میان میزان نارضایتی از مولفه شفافیت و پاسخگویی در حکمروایی و بعد اجتماعی و زیستمحیطی در بازآفرینی شهری در بالاترین مقدار بوده است. بهصورت کلی با توجه به همبستگی مثبتی که بین مولفههای مورد بررسی و وضعیت موجود برقرار است، هرگونه تغییر و تحول در وضعیت موجود این مولفهها و برنامهریزی در راستای بهبود آنها، وضعیت کلی حکمروایی و بازآفرینی را نیز در این بافت تحت تاثیر قرار خواهد داد. همچنین با توجه به اهمیت نقش حکمروایی و مولفههای آن در تحقق بازآفرینی، به بررسی میزان تاثیرگذاری این مفهوم بر میزان تحققپذیری هرکدام از ابعاد و شاخصهای بازآفرینی دربافت فرسوده شهرکرد پرداخته شد؛ نتایج به دست آمده نشان داد با توجه به همبستگی بالای دو مفهوم مذکور، بنابراین نوع مدیریت و برنامهریزی حاکم در بافت و دیدگاه مدیریتی نسبت به مولفههای حکمروایی نقش قابل توجهی در تحقق یا عدم تحقق بازآفرینی در این بافت خواهد داشت. در این میان بررسیها نشان داد بعد زیستمحیطی بازآفرینی نسبت به دیگر ابعاد، اثرپذیری بیشتری از حکمروایی شهری و مولفههای آن دارد. در بین مولفههای حکمروایی نیز دو مولفه پاسخگویی و اجماعگرایی دارای بیشترین و دو مولفه قانونمندی و مسئولیتپذیری نیز دارای کمترین میزان اثرگذاری بر وضعیت موجود ابعاد بازآفرینی در بافت فرسوده شهرکرد هستند.با توجه به نتایج به دست آمده، نیاز است دیدگاه مدیریتی نسبت به این بافت، تغییر رویه پیدا کند. بهطوریکه هویت و خواست مردم در برنامهها مورد نظر باشد و هرگونه تغییر و تحول کالبدی و ایجاد فضاهای جدید با توجه به نظر ساکنان بافت فرسوده شهرکرد صورت پذیرید. این مهم نه تنها باعث افزایش حس تعلق برای ساکنان میشود، بلکه از ایجاد فضاهای نامأنوس که با فرهنگ و خواست مردم و ساکنان منطقه در تضاد است، جلوگیری میکند و با ایجاد حس سرزندگی و نشاط میتواند برروح جمعی فضا و همچنین ایجاد آرامش اجتماعی و رونق اقتصادی آن اثرگذار باشد. با توجه به نتایج پژوهش و متناسب با وضعیت موجود بافت فرسوده شهرکرد، مجموعه پیشنهادهای عملی زیر ارائه میگردد: تاکید بر رویکرد مشارکتی: با توجه به پایین بودن رضایت پایین ساکنان بافت فروسوده و ضعف مشارکتپذیری برنامههای مدیریتی، ضروری است که در مراحل مختلف بازآفرینی، مشارکت فعال ساکنان در تصمیمگیری و اجرا مدنظر قرار بگیرد. در این راستا، تشکیل کمیتههای محلی، برگزاری جلسات منظم با ساکنان و ایجاد بسترهای مناسب برای بیان نظرات و پیشنهادات آنها میتواند به افزایش رضایت و موفقیت پروژه کمک کند. تقویت حکمروایی خوب: با توجه به ضعف مولفههای حکمروایی، برای بهبود وضعیت بازآفرینی در این بافت، تقویت حکمروایی خوب در سطح محلی ضروری است. این امر مستلزم شفافیت در تصمیمگیریها، پاسخگویی مسئولین مربوطه، تقویت نهادهای مدنی، و افزایش مشارکت شهروندان در امور شهری است. توجه به ابعاد مختلف بازآفرینی: همانطور که در چارچوب یافتهها نیز اشاره شد، بازآفرینی شهری به خاطر جنبههای ساختاری و نقش زیادی که در زندگی ساکنان دارد، تنها یک پروژه عمرانی نیست، بلکه فرآیند پیچیده اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. بنابراین در برنامههایی اجرایی برای این بافت، باید به تمامی ابعاد دخیل، از جمله کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیستمحیطی توجه شود. تدوین برنامه جامع بازآفرینی: تهیه یک برنامه جامع و بلند مدت با اهداف مشخص، راهکارهای اجرایی و همچنین شاخصهای ارزیابی برای بازآفرینی بافت فرسوده شهرکرد البته با مشارکت همه ذینفعان (از جمله ساکنان، شهرداری، شورای شهر و سایر نهادهای مرتبط) ضروری است. تامین منابع مالی: با توجه به اینکه تامین منابع مالی از چالشهای اساسی بر سرراه برنامهریزیهای شهری است، برای حل این مشکل، میتوان از منابع مختلفی همچون بودجههای دولتی، سرمایهگذاری بخش خصوصی و همچنین مشارکت ساکنان استفاده کرد. ترویج فرهنگ بازآفرینی: با توجه به نقش بالای ساکنان در فرآیند بازآفرینی (حس تعلق ساکنان میتواند زمینه تغییرات خودجوش زیادی در بافت کالبدی را فراهم بیاورد)، استفاده از رسانههای مختلف و برگزاری کارگاههای آموزشی برای ترویج فرهنگ بازآفرینی در بین شهروندان میتواند در فرآیند بازآفرینی در این بافت مفید باشد. از دیگر پیشنهاداتی که میتوان در نظر داشت: شناسایی موانع مشارکت ساکنان از طریق مطالعات کیفی و مصاحبه از ساکنان تقویت نقش نهادهای مدنی همچون سازمانهای مردمنهاد در فرآیند بازآفرینی این بافت ایجاد چارچوب قابل استناد برای ارزیابی عملکرد نهادهای شهری در زمینه بازآفرینی که میتواند نقش مهمی در شناسایی نقاط قوت و ضعف موجود داشته باشد. جذب سرمایهگذاران خصوصی که میتواند نقش مهمی در تسریع روند بازآفرینی در این بافت داشته باشد. استفاده از فناوریهای نوین برای بهبود فرآیند برنامهریزی و اجرای برنامهها. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حکمروایی شهری؛ بازآفرینی شهری؛ بافت فرسوده؛ شهرکرد | ||
| اصل مقاله | ||
|
گذار از دیدگاه حکمرانی با نگاه بالا به پایین و متمرکز مدیریتی بهسوی دیدگاه فراسنتیِ مردم مبنا با رویکردی پایین به بالا و دیدگاه مشارکتی منسجم و یکپارچه یکی از مهمترین تغییرات دو قرن گذشته تا به امروز بوده است. این خود ثمره رونق صنعت، تکنولوژی و اهمیت علم و ایجاد چارچوبی برای ارتباط بهتر این عوامل بوده که در آن، به جای مدیریت بسته و انحصاری، دیدگاهی باز با نقش دادن به همه ارکان دخیل حاکم شد. هدف پژوهش حاضر بررسی وضعیت موجود مؤلفههای حکمروایی شهری و تبیین نقش و اثرگذاری آنها در تحققپذیری بازآفرینی بافت فرسوده شهرکرد است. جمعآوری اطلاعات به دو صورت کتابخانهای- اسنادی و میدانی (برای جمعآوری پرسشنامهها) انجام پذیرفت. برای تحلیل دادههای پژوهش نیز از روشهای آماری و معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج بررسیها نشان داد وضعیت ابعاد و شاخصهای حکمروایی شهری و بازآفرینی در بافت فرسوده شهرکرد مناسب نیست. مطابق نتایج به دست آمده از آزمونهای آماری بین شاخصهای حکمروایی مطلوب شهری و بازآفرینی اجتماعمحور رابطه معناداری وجود دارد و شاخصهای حکمروایی بر بازآفرینی بافت فرسوده شهرکرد تأثیر مثبتی دارند. همچنین با توجه به نتایج حاصل از معادلات ساختاری در تایید رابطه معنادار و مثبت بین حکمروایی شهری و مولفههای آن با مولفههای بازآفرینی، حکمروایی شهری بیشترین تاثیرگذاری را بر بعد زیستمحیطی بازآفرینی دارد. در بین مولفههای حکمروایی شهری نیز، مولفههای پاسخگویی و اجماعگرایی اثرگذاری بیشتری بر ابعاد مورد مطالعه بازآفرینی دارند. درحالیکه قانونمندی و مسئولیتپذیری نسبت به دیگر مولفهها اثرگذاری پایینی در پیشگویی بازآفرینی شهری داشتهاند. برای بهبود وضعیت بازآفرینی در بافت فرسوده شهرکرد، نیاز به تغییر رویکرد مدیریتی و توجه بیشتر به خواست و نظر ساکنان است. ایجاد فضاهای جدید باید با توجه به فرهنگ و خواست مردم صورت گیرد تا حس تعلق و آرامش اجتماعی افزایش یابد. | ||
| مراجع | ||
|
ابراهیمی، جمشید و چارهجو، فرزین (1402). بررسی نقش حکمروایی خوب در بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری (مطالعه موردی: شهر کامیاران). پژوهشهای جغرافیای انسانی. 55(4)، 137-113.
اسماعیلزاده، حسن؛ کوزهگر، لطفعلی؛ علیان، مهدی و آدینهوند، علیاصغر. (1395). فاتحلیلی بر پژوهشهای حوزه حکمروایی شهری در ایران. برنامهریزی و آمایش فضا، 20(2)، 40-1.
اسمعیلپور، نجما؛ پیروزمهر، دلارام؛ اکبری، رضا و اسمعیلپور، فاطمه. (1401). تبیین عوامل اجتماعی مؤثر بر مشارکت ساکنان در بازآفرینی اجتماعمحور در بافتهای ناکارآمد شهری (مورد مطالعه: محله قلعۀ وکیلآباد شهر مشهد). برنامهریزی فضایی، 12(3)، 24-1.
اندستا، فروغ، روستایی، شهریور. (1400). ارزیابی عوامل موثر بر اجرای حکمروایی شهری مشارکتی (برنامه NBA) در منطقه 2 کلانشهر تبریز. جغرافیا و برنامهریزی، 25(76). 55-43.
ایزدفر، نجمه و ایزدفر، الهام. (1400). تدوین مدل مفهومی تحقق بازآفرینی پایدار شهری از منظر آیندهپژوهی. سیاستگذاری محیط شهری، 1(1)، 44-30.
آریانا، اندیشه؛ محمدی، محمود و کاظمیان، غلامرضا. (1397). مدل مدیریت تعارض ذینفعان بازآفرینی شهری بر پایه حکمروایی همکارانه. نامه معماری و شهرسازی، 21(97)، 143-123.
پورداداش، امیر؛ اصغریزمانی، اکبر و تیموری، ایرج. (1402). ارزیابی نقش حکمروایی خوب در تحقق توسعه پایدار منطقه آزاد ارس. فضای شهری و حیات اجتماعی، 2(7)، 39-21.
حسینی، علی؛ رمضانپور، حامد و آشوری، حسن. (1399). تحلیل شاخصهای حکمروایی شهری و تأثیر آن بر کیفیت مکان (مطالعه موردی: شهر آذرشهر). پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری، 8(4)، 831-813.
حیدری، اصغر؛ زیاری، کرامتالله و سهرابی، نوید. (1399). ارزیابی جایگاه مرلفههای حکمروایی خوب شهری در بازآفرینی بافتهای ناکارآمد شهری (مطالعه موردی: منطقه 12 شهر تهران). کاوشهای جغرافیایی مناطق بیابانی، 8(2)، 160-137.
خدائی، یوسف؛ کارگر، بهمن و سرور، رحیم. (1402). گذر از گردشگری شهری به بازآفرینی شهری (مطالعه موردی: شهر زنجان). جغرافیا و توسعه ناحیهای، 21(4)، 124-89.
رضایی، فرشته؛ توکلینیا، جمیله و صرافی، مظفر. (1400). بررسی نقش سازمانهای مردم نهاد در تحققپذیری حکمروایی خوب شهری (نمونه موردی: کلانشهر تهران). نشریه جغرافیا و برنامهریزی، 25(77)، 130-113.
رضوی، نرگس سادات؛ صابریفر، رستم و موسی کاظمی، مهدی. (1402). بازآفرینی شهری در پرتوی نوآوری اجتماعی در شهرهای ایران (نمونه موردی: شهر نیشابور). مطالعات ساختار و کارکرد شهری، 11(38)، 213-189.
روشنایی، حامد؛ احمدیان، علی و خوارزمی، امیدعلی. (1403). تحلیل مقایسهای وضع موجود و مطلوب شاخصهای حکمروایی خوب شهری در شهر جدید گلبهار از دیدگاه شهروندان و مدیران. جغرافیا و توسعه فضای شهری، 11(1)، 170-153.
زمانی، بهادر و اسدپور، هاجر. (1402). فراتحلیل موانع تحققپذیری طرحهای بازآفرینی شهری در ایران. فصلنامه پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری. 11(2)، 97-75.
زنگانه، احمد؛ یوسفی بابادی، سعید و پریزادی، طاهر. (1398). برنامهریزی راهبردی بهمنظور توانمندسازی محلههای دارای فقر شهری (مطالعه موردی: شهرکرد). پژوهشهای جغرافیای انسانی، 51(4)، 1049-1033.
زنگیشهیی، سجاد؛ رفیعیان، مجتبی؛ قائدرحمتی، صفر و مشکینی، ابوالفضل. (1400). همافزایی کنشگران بازآفرینی پایدار شهری با رویکرد حکمروایی ارتباطی- شبکهای (مطالعه موردی: ستاد بازآفرینی شهر کرمانشاه). پژوهشهای جغرافیای انسانی، 63(4)، 1189-1165.
زنگیشهئی، سجاد؛ مشکینی، ابوالفضل؛ قائدرحمتی، صفر و رفیعیان، مجتبی. (1403). الگوی بازآفرینی پایدار کیفیتگرای بافتهای نابسامان شهری (مطالعه موردی: شهر کرمانشاه)، پژوهشهای جغرافیای انسانی، 56(2)، 292-271.
زیاری، کرامت اله و رستمی، محیا (1403). اثرگذاری مؤلفههای توانمندسازی در بازآفرینی پایدار بافتهای فرسوده شهری (مطالعه موردی: شهر سنندج). مطالعات ساختار و کارکرد شهری، 11(39)، 215-197.
سبحانی، نوبخت؛ حکمتنیا، حسن؛ فخار تازه یزدی، فرشته و سلمانزاده، سینا (1402). ارزیابی بافتهای فرسوده شهری با رویکرد بازآفرینی شهری (مطالعه موردی: شهر میاندوآب). پژوهشهای جغرافیای انسانی، 55(3)، 138-115.
سرور، هوشنگ؛ امرایی، مهتاب؛ قربانی سپهر، آرش و امینی بادامیار، شیرین. (1398). حکمروایی شایسته و بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری (مورد مطالعه: محله 4 شهر آذرشهر). توسعه فضاهای پیراشهری، 1(2)، 84-71.
شیرخدائی، مجتبی و شرفی، مرجان. (1401). ارزیابی اثربخشی و کارایی فرایندهای مشارکت عمومی در تصمیمسازیهای مدیریت شهری؛ بررسی تجربه پویش آرزوهای تهران. پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری، 10(4)، 178-159.
طالبی، محمدعلی؛ رهنمایی، محمدتقی و قربانینژاد، ریباز. (1399). آسیبشناسی موانع تحقق حکمروایی خوب شهری در شهرهای میانی (مطالعه موردی: شهر نیشابور). شهر پایدار، 3(4)، 57-43.
طاهونی، مهدیه و طاهونی، الهام. (1401). بررسی نقش سرمایه اجتماعی در بازآفرینی پایدار شهری (مطالعه موردی: محلات شمالی بافت تاریخی- فرهنگی شهر تبریز). فضای شهری و حیات اجتماعی، 1(3)، 71-55.
فنی، زهره؛ توکلینیا، جمیله و بیرانوندزاده، مریم. (1399). کاربست تحلیلی- ساختاری بازآفرینی پایدار شهری (مطالعه موردی: شهر خرمآباد). پژوهشهای جغرافیای انسانی، 52(1). 197-181.
قاسمی، حبیب؛ میری، غلامرضا و حافظ رضازاده، معصومه. (1400). واسنجی تأثیر حکمروایی خوب شهری بر بازآفرینی بافت فرسوده در مناطق شهری. (مطالعه موردی: شهررضا). جغرافیا و برنامهریزی منطقهای، 12(1)، 652-639.
کرمی، فرزاد، برقی، حمید. (1403). بررسی وضعیت حکمروایی خوب در روستاها با مدل FAHP و تکنیک ARAS (مطالعه موردی: روستاهای بخش مرکزی شهرستان پلدختر و بخش موسیان شهرستان دهلران). جغرافیا و توسعه، 22(75)، 192-163.
محمدنژاد، محمد و نقیبی، فریدون. (1402). واکاوی توسعه میانافزا در توسعه شهری (نمونه موردی: منطقه چهار شهر ارومیه). فضای شهری و حیات اجتماعی، 2(7)، 56-41.
محمدی ده چشمه، پژمان و مهدوی، داوود. (1398). برنامهریزی استراتژیک بهبود جایگاه سیستم حملونقل شهری در شهرکرد با استفاده از تلفیق رویکردهای SWOT و QSP. جغرافیا و برنامهریزی، 23(68)، 264-245.
محمدی ده چشمه، پژمان. (1399). بررسی وضعیت شاخصهای زیستپذیری شهری در شهرکرد بر مبنای جایگاه مدیریت شهری. تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی، 20(57)، 222-205.
موسوی، سید حجت و مؤمنبیک، زهرا. (1399). الگوسازی پویایی توسعه بهینه آتی شهری بر پایه دادههای مکانی جهت تحلیل سازگاری زمین (مطالعه موردی: شهرکرد). دوفصلنامه جغرافیای اجتماعی شهری، 7(1)، 45-21.
ناظم رضوی، سید محمد؛ سعیدی رضوانی، نوید و رشتیان، سید محمد. (1402). بررسی وضعیت شاخصهای حکمروایی خوب شهری و تأثیر آنها در بازآفرینی شهری (مورد مطالعه: بافت فرسوده شهر سمنان). برنامهریزی فضایی، 13(3)، 128-107.
Ebrahimi, J & Charehjou, F. (2023). Investigating the role of good governance in urban regeneration of deteriorated urban textures (Case study: Kamyaran City). Human Geography Research, 55(4), 113–137. [In Persian] Esmaeilzadeh H, Koozagar L A, Alian M, Adinehvand A A (2016). Meta-analysis on urban governance researches in Iran. MJSP; 20 (2) :1-40. [In Persian] Esmailpoor, N., Piroozmehr, D., Akbari, R., & Esmailpoor, F. (2022). Explaining the Social Factors Affecting Resident’s Participation in Community-Based Regeneration in Dysfunctional Urban Contexts (Case Study: Vakil Abad Castle Neighborhood in Mashhad City. Spatial Planning, 12(3), 1-24. [In Persian] Andesta, F., & Rostaei, S. (2021). Investigating the factors influencing the implementation of participatory urban governance (NBN program) in District 2 of Tabriz metropolitan. Journal of Geography and Planning, 25(76), 43-55. [In Persian] Izadfar, N., & Izadfar, E. (2021). Develop a conceptual model for achieving sustainable urban regeneration from a futuristic perspective. Journal of Urban Environmental Policy Spring, 1(1). 30-44. [In Persian] Ariana, A., Kazemian, G., & Mohammadi, M. (2020). Conflict management model of urban regeneration stakeholders in Iran (Case study: Hemmat-abad neighborhood of Isfahan). Motaleate shahri, 9(35), 117-132. [In Persian] Pourdadash, a., Asghari Zamani, A., & Teymuri, Iraj. (2022). Evaluating the role of good governance in realizing the sustainable development of Aras Free Zone. Urban Space and Socal Life, 2(7), 39-21. [In Persian] Hosseini, A., Ramazanpour, H., & Ashori, H. (2020). Analysis of Urban Governance Indicators and Its Impact on Place Quality: The Case Study of Azarshahr City. Geographical Urban Planning Research (GUPR), 8(4), 813-831. [In Persian] Heydari, A., Ziyari, K., & Sohrabi, N. (2021). Investigating the role of good urban governance in the regeneration of inefficient urban textures: A case study of district 12 in Tehran. The Journal of Geographical Research on Desert Areas, 8(2), 137-160. [In Persian] Khodaei, Y., Kargar, B., Branch, E. S. R., & Sarvar, R. (2024). From Urban Tourism to Urban Recreation (Case Study: Zanjan City). Journal of Geography and Regional Development, 21(4), 124-89. [In Persian] Rezaee, F., Tavakolinia, J., & Sarrafi, M. (2021). Examining the role of non-government organizations (NGOs) in realizing good urban governance (Case study: Tehran metropolitan city). Geography and Planning, 25(77), 113-130. [In Persian] Razavi, N. S., Saberifar, R., & Mousakazemi, S. M. (2024). Urban Regeneration in the Light of Social Innovation in Iranian Cities (Case Study: Neyshabur City). Urban Structure and Function Studies, 11(38), 189-213. [In Persian] Roshanaie, H., Ahmadian, M. A., & Kharazmi, O. A. (2024). A comparative analysis of the current and desired conditions of good urban governance indicators, in the new city of Golbahar, from the point of view of citizens and managers. Geography and Urban Space Development, 11(1), 1-17. [In Persian] Zamani, Bahador & Asadpour, Hajar. (2023). Meta‑analysis of barriers to urban regeneration projects in Iran. Journal of Urban Planning and Geography Research, 11(2), 75–97. [In Persian] Zanganeh, A., Yousefi Babadi, S., & Parizadi, T. (2019). Strategic planning for empowering communities with urban poverty. Human Geography Research, 51(4), 1033-1049. [In Persian] Zangisheieh, S., Rafiean, M., Ghaedrahmati, S., & Meshkini, A. (2021). Communicative Planning Governance Network sustainable regeneration slum textures (case study: Kermanshah city). Human Geography Research, 53(4), 1165-1190. [In Persian] Zangisah‑yee, Sajad; Rafieian, Mojtaba; Qaderrahmati, Safar; & Mashkini, Abolfazl. (2021). Synergy among sustainable urban regeneration actors from a relational‑network governance perspective (Case study: Kermanshah Urban Regeneration Headquarters). Human Geography Research, 63(4), 1165–1189. [In Persian] Zangisheih, S., Meshkini, A., Ghaedrahmati, S., & Rafieian, M. (2024). Pattern Sustainable quality-oriented regeneration in slum urban fabric (case study: Kermanshah city). Human Geography Research, 56(2), 271-292. [In Persian] Ziyari, K., & Rostami, M. (2024). The Effectiveness of Empowerment Components in Sustainable Regeneration (Case Study: Sanan-daj City). Urban Structure and Function Studies, 11(39), 197-215. [In Persian] Sobhani, N., & Hekmatnia, H. (2023). Evaluation of urban worn-out structures with urban regeneration approach (Case: Miandoab city). Human Geography Research, 55(3), 115-139. [In Persian] Sarvar, H., Amraie, M., Ghorbani Sepehr, A., & Amini Badamyar, S. (2019). Good Governance and Revival of Urban Decay Textures (Case Study: Azarshahr District 4). Preipheral Urban Spaces Development, 1(2), 71-84. [In Persian] Shirkhodaei, M., & Sharafi, M. (2023). Evaluating the Effectiveness and Efficiency of Public Participation Processes in Urban Management Decision-making; Examining the Experience of the “Arezoo-haye Tehran” Campaign. Geographical Urban Planning Research (GUPR), 10(4), 159-178. [In Persian] Talebi, M. A., Rahnemaei, M. T., & Ghorbaninezhad, R. (2021). Pathology of barriers to good urban governance in middle cities case study: Neyshabur city. Sustainable city, 3(4), 43-57 [In Persian] Tahooni, M., & Tahooni, E. (2023). Examining the role of social capital in sustainable urban regeneration (Case study: the northern neighborhoods of the historical-cultural fabric of Tabriz city). Urban Space and Social Life, 1(3), 55-71. [In Persian] Fanni, Z., Tavakoiniya, J., & Beiranvandzadeh, M. (2020). Analytical-structural application of sustainable urban regeneration, Case study: Khorramabad city. Human Geography Research, 52(1), 181-197. [In Persian] Ghasemi, H., Miri, G., & Hafez Rezazadeh, M. (2021). Good Urban Governance and Recreating of Urban Worn Texture in U Shahreza. Geography (Regional Planning), 11(45), 639-652. [In Persian] Karami, F., & Barghi, H. (2024). Investigating the situation of good governance in villages with FAHP model and ARAS technique (Case study of villages in the central district of Poldakhtar County and Mosian District of Dehloran County). Geography and Development, 22(75), 163-192. [In Persian] Mohammadnejad, M., & Naghibi, F. (2024). Investigating the Infill Development Potential in urban development (case study: the 4th Region of Urmia City). Urban Space and Social Life, 2(7), 41-56. [In Persian] Mohammadi, D. C. P. (2020). The Study of urban viability indicators status in Shahrekord, based on the position of urban management. 20 (57) :205-222. [In Persian] Mohammadi, D. C. P., & MAHDAVI, D. (2019). Strategic planning for improvement of Shahrekord Transportation system placement by using a combination approach of SWOT and QSPM. 23(68), 245-26. [In Persian] Mousavi, S. H. (2020). Modeling the future optimum dynamics of urban development based on spatial data for land compatibility analysis (Case study: Shahr-e-Kord). 7(1), 45-21. [In Persian] Nazem‑Razavi, S. M.; Saeedi‑Rezvani, N; & Rashtian, S. M. (2023). Examining good urban governance indices and their impact on urban regeneration (Case study: the deteriorated urban fabric of Semnan). Spatial Planning, 13(3), 107–128. [In Persian] Avis, W. R. (2016). Urban governance (topic guide). Birmingham, UK: GSDRC, University of Birmingham, 1-57. Baffoe, G. (2023). Neoliberal urban development and the polarization of urban governance. Cities, 143, 104570. Boussaa, D., & Madandola, M. (2024). Cultural heritage tourism and urban regeneration: The case of Fez Medina in Morocco. Frontiers of Architectural Research. Branco, R., Canelas, P., & Alves, S. (2024). The governance of urban regeneration in Lisbon: Drivers of continuity and change. Cities, 154, 105324. Chen, W., Ye, C., & Liu, Y. (2023). From the arrival cities to affordable cities in China: Seeing through the practices of rural migrants' participation in Guangzhou's urban village regeneration. Habitat International, 138, 102872. Chen, X., & Duan, J. (2022). What they talk about when they talk about urban regeneration: Understanding the concept ‘urban regeneration’in PRD, China. Cities, 130, 103880. Cody, J., & Siravo, F. (Eds.). (2019). Historic Cities: Issues in Urban Conservation (Vol. 8). Getty Publications. Cruz, N. F., Rode, P., & Mcquarrie, M. (2019). New Urban Governance: A Review of Current themes and Future Priorities. Journal of Urban Affairs, 41(1), 1-19. Dionisio, M. R., & Carr, J. (2022). Prismatic immersion of urban ruins: A framework for the integration of ruins' multiple geographies in urban regeneration. Cities, 130, 103818. Dos Santos Figueiredo, Y. D., Prim, M. A., & Dandolini, G. A. (2022). Urban regeneration in the light of social innovation: A systematic integrative literature review. Land Use Policy, 113, 105873. Du, T., Zeng, N., Huang, Y., & Vejre, H. (2020). Relationship between the dynamics of social capital and the dynamics of residential satisfaction under the impact of urban regeneration. Cities, 107, 102933. Ebrahimi, J., & Charehjoo, F. (2023). Investigating the role of good urban governance in regeneration of urban worn-out textures (Case study: Kamiyaran city). Human Geography Research, 55(4), 113-137. (in Persian) 10.22059/jhgr.2022.335894.1008427 Escolà-Gascón, Á., Dagnall, N., Drinkwater, K., & Denovan, A. (2024). Abandoned vs. regenerated places: Evidence of five social impacts that improve urban planning. Cities, 146, 104739. Farhat, R. (2018). Accountability in urban regeneration partnerships: A role for design centers. Cities, 72, 8-16. Kang, Y., Kim, T., & Kim, E. J. (2023). What keeps urban areas from declining? Comparison of before and after effects of the urban regeneration project for the Busan city in South Korea. Heliyon, 9(10). Klusáček, P., Alexandrescu, F., Osman, R., Malý, J., Kunc, J., Dvořák, P., ... & Trojan, J. (2018). Good governance as a strategic choice in brownfield regeneration: Regional dynamics from the Czech Republic. Land use policy, 73, 29-39. Kostaki, E., Frangopoulos, Y., Makridou, A., & Kapitsinis, N. (2024). Participatory governance for the temporary use of urban abandoned areas. A socio-spatial approach to the “Old Hospital” area in Alexandroupolis, Greece. Cities, 154, 105378. Kourkouridis, D., Frangopoulos, I., & Kapitsinis, N. (2024). Urban governance and participatory planning in organizing and planning trade fairs. The case of Thessaloniki trade fair. Cities, 154, 105374. Li, W., Meng, M., Llewellyn, C. E., & Sun, T. (2024). Developing an indicator framework for sustainability assessment in urban community regeneration: A case of Shanghai. Developments in the Built Environment, 100476. Liu, G., Fu, X., Han, Q., Huang, R., & Zhuang, T. (2021). Research on the collaborative governance of urban regeneration based on a Bayesian network: The case of Chongqing. Land Use Policy, 109, 105640. Liu, Y., Shen, L., Ren, Y., & Zhou, T. (2023). Regeneration towards suitability: A decision-making framework for determining urban regeneration mode and strategies. Habitat international, 138, 102870. Mirzakhani, A., Turró, M., & Jalilisadrabad, S. (2021). Key stakeholders and operation processes in the regeneration of historical urban fabrics in Iran. Cities, 118, 103362. Miśkowiec, M. (2023). Urban courtyards as local points of sustainable urban regeneration challenges to community participation in urban courtyard-related projects in Polish Cities. City, Culture and Society, 34, 100522. Przeybilovicz, E., & Cunha, M. A. (2024). Governing in the digital age: The emergence of dynamic smart urban governance modes. Government Information Quarterly, 41(1), 101907. Ruá, M. J., Huedo, P., Civera, V., &Agost-Felip, R. (2019). A simplified model to assess vulnerable areas for urban regeneration. Sustainable Cities and Society, 46, 101440. Salehi, M., Taheri, S., & Shabani, A. (2023). Regenerating historical districts through tactical urbanism: A case study of Sarpol neighborhood in Isfahan Province, Iran. Frontiers of Architectural Research, 12(6), 1234-1245. Sarvari, H., Mehrabi, A., Chan, D. W., & Cristofaro, M. (2021). Evaluating urban housing development patterns in developing countries: Case study of Worn-out Urban Fabrics in Iran. Sustainable Cities and Society, 70, 102941. Seo, B. K., & Joo, Y. M. (2019). Innovation or episodes? Multi-scalar analysis of governance change in urban regeneration policy in South Korea. Cities, 92, 27-35. Seyedkazemi, S., Daş, Z. Ö., Özbay, A. E. Ö., Bozkaya, B., & Balcisoy, S. (2024). Can financial transactions reveal the change in social fabric triggered by urban regeneration? .Cities, 153, 105292. Shen, L., Liu, Y., Ren, Y., & Wong, S. W. (2024). A methodological framework for analysing the justice phenomenon embedded in urban regeneration: A Chinese perspective based at the project level. Land Use Policy, 145, 107287. Yang, H., & Yang, H. (2021). Holistic governance: An explanatory framework. Urban Governance in Transition, 57-95. Yang, X., & Li, H. (2023). Community attachment in the context of urban settlement regeneration: Mediating role of resident interaction. Cities, 140, 104398. Yao, S., Zhou, Y., & Wu, Y. (2024). Governance transformation among urbanization in China: From hierarchical model to contract-based exploration. Habitat International, 149, 103110. Yin, Z., & Zhu, S. (2020). Consistencies and inconsistencies in urban governance and development. Cities, 106, 102930. Zhao, X., Hu, Y., Xia, N., Li, M., Chen, D., & Xu, Y. (2024). Urban regeneration and SDGs assessment based on multi-source data: Practical experience from Shenzhen, China. Ecological Indicators, 165, 112138. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 424 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 299 |
||